Man.

What are the people? Just few lonely human beings trying to servive from their own destiny.....What we are? 

Letter to a man....

Who are you? Why I am with you? Which uncertainties I'm trying to fullfil? From where I'm trying to escape....? From my past? From my own destiny? If you want to call it so....then do it.... Man. 

Why I want to be with you? Where is my personal life? What personal life? Where is the inspiration and the hapiness of the previous minutes.... 

That's why I'm writting here.... cause  I don't expect any sort of answers..... Honestly, I have already answered to those questions..... You are not coming from somewhere that I don't know how is to live there.... 

I sank to my own deep sadness.... I don't follow noone.... I don't want noone to my lonely trip down to earth with me.....If I have to share the sadness i will do it with myself. I want you to be happy. Man. Your name is Hugo.

Somewhere somehow there were people. People who could understand you.... now you start losing them. Choices.... options... alternatives.... it doesn't matter.... I'm not in the mood to define words.... i don't want them....I feel sad and i declare it.... I feel lonely and I declare... no matter how many you are, no matter how many faces I have... it doesn't matter.... I feel lonely.....Lonely than ever.... I feel abandonned......

I feel but i have not feelings..... how this can be possible... I have no feelings.... I don't want to have tears, fears.....Overcome, overpass..... that's how tears dissappear.... 

That was a sunday, sunny afternoon....

What if…..

What if people were different than the one  we were expecting to see….

What if the word “different”  could replace  “normal”…..

What if words were not connected each other …….

What if the sentences had no sense, and there were only colors instead….

What if speaking was singing……  and singing was logic……

What if past could become present again …..

And what if life was just a straight line and not a type of circle…..

What if mistakes weren’t repetitive….. and we could not use the same word in one sentence…..

What if the time that flies had feet to stay on the ground…..

What if mentally sick people were healthy….

And what if people were only optimistic….

Στάδιο....

Με τις άκρες των δαχτύλων μου γράφω βιαστικά μηνύματα ενθουσιασμού. Πανηγυρίζω για έναν απροσδόκητο θρίαμβο  που επίκεντρο δεν έχει κανένα(ν).  Τρέλα συνειδήσεως και παρηγοριά. Έντονη μυρωδιά αναμνήσεων κυκλοφορεί μέσα στα ρουθούνια μου. Εισπνέω . Έντονες εικόνες εσπερινών τοπιών. Εκεί που έφυγα, τώρα γυρνώ με την γεύση, το νου, την ενδόμυχη ματιά νοσταλγίας. Εικόνες διαπεραστικές περνούν ξυστά το μυαλό μου και έρχονται σαν την άνοιξη που έρχεται  συνήθως τον Μάιο. Έλλειψη αυτοσυγκεντρώσεως, επιτέλους για κάτι που αξίζει. Είναι έντονες εικόνες παιδικών αναμνήσεων. Όχι και τόσο παιδικών. Είναι εικόνες ελλειπτικού χρόνου που πέρασαν χωρίς να χορτάσει το μάτι. Και γι’ αυτό οριοθετούνται ως ελλειπτικές.  Μου άρεσε. Συνέβη το απόγευμα. Είναι ωραία τέτοια αισθήματα……

Περί ορέξεως.... σκοτεινότητα.....

Χμμμ…. Περι ορέξεως σκοτεινότητα……

Ξεκινώντας από το φως καταλήγω σε μαύρες ενθυμήσεις. Αρχίζει και πάλι να με συνεπαίρνει αυτή η μεμονωμένη κατάθλιψη και σκοτεινότητα, που μοιάζει πως σε δύσκολους καιρούς να είναι απελευθερωτική. Memoires…… ή memories…. όπως θέλετε πείτε το….. time flyies….. και πέρασε σχεδόν το μισό του χρόνου…. Ενός χρόνου που η έξυπνοι θα μετρήσουν και θα πουν πως ξεκινά από τον Αύγουστο…. Τι σημαίνει να χάνεις τον ρυθμό του χρόνου….. rate time…. Όπως θέλετε πείτε το και αυτό….. Δεν ανασκουμπώνομαι και ούτε ανασκουμπώνω τους πρώτους μήνες δήθεν για μνήμες αξέχαστες…. Θέλω να μείνουν ακίνητες, έτσι θαμμένες όπως της αφήνει στο διάβα του το κάθε λεπτό που περνά. Θέλω μονάχα να μην τις φέρνω στο νου μου φωτογραφικά. Θέλω να μην υπάρχουν, θυμίζουν αδυναμίες… τις περισσότερες φορές. Δεν είναι ότι δεν αποδέχομαι τις αδυναμίες μου, δεν είναι πως εγωιστικά επιμένω να είμαι τελειομανής, είναι που δυστυχώς δεν πρόλαβα να τις χωνέψω… και να, κάπως μου έχουν κάτσει στο στομάχι. Πως χωνεύεις εσύ τις στιγμές? Απορία το έχω, μπορεί και να μου δώσεις εσύ τώρα μια εναλλακτική οριοθέτηση των ιδεών…..

Άξιον απορίας λέγεται να είναι ότι εσωκλείει στοχαστική σκέψη και περιέχει στοιχεία ευστροφίας. Αλήθεια είναι το ίδιο η ευστροφία και η εξυπνάδα? Ποτέ δεν έψαξα να βρω την εννοιολογική σημασία των δυο. Ίσως και σε αυτό να έχεις την απάντηση. Θα ήθελα να την μάθω… αν εσένα σου περισσεύει λίγος χρόνος. Χα! Δεν είναι ειρωνεία να λέμε ότι δεν μας περισσεύει χρόνος όχι για να σκεφτούμε αλλά ακόμα και για να φάμε! Χα! Δεν καταντάμε περίγελοι όταν καταστάσεις και άνθρωποι ορίζουν τα χρονικά περιθώρια μας. Και στην τελική γιατί υπάρχει η αιωνιότητα σαν λέξη? Για να μπαίνουμε πάντα στην διαδικασία να συγκρίνουμε το λίγο της βιολογικής μας ζωής με αυτήν? Δυο θα είναι τότες τα αποτελέσματα : είτε να αγχωνόμαστε γιατί έχουμε στην διάθεσή μας λίγο χρόνο, είτε να παραδινόμαστε στον χωρίς έλεος βιολογικό μας χρονικό περιθώριο και να αναμένουμε να γίνουμε ότι ήμασταν και πριν…. Χώμα. Παντός καιρού ερώτημα ποια η ύπαρξη του ανθρώπου αν προορισμός του είναι πάλι το χώμα….. Και παρατώ την κουβέντα τοιαύτη γιατί παραπέμπει σε μακάβρια συμπεράσματα αλλά θα συνεχίσω να καταπιάνομαι, όπως πάντα,  μονάχα από ατελής αναζητήσεις γκρίζου χρώματος.

Πάντα δεν τα πήγαινα καλά με τον χρόνο…. Και τώρα που συνειδητοποιώ πως ο καινούργιος χρόνος μας πάει στα 24…. Ή μας διώχνει από αυτά (κάθε φορά το ίδιο ερώτημα έχω : σβήνω σημαίνει αφήνω πίσω…..και όχι περπατώ….. τι είμαστε αναστενάρηδες?)πάντα λοιπόν συνειδητοποιώ πως αφήνω ένα χρόνο πίσω χωρίς ουσιαστικά να συνειδητοποιήσω ότι ήδη τον έχω αφήσει πίσω….. τελικά όλα είναι θέμα ….. impression….. αλά ελληνιστί…. J

Κοιτώντας προς το μέλλον...

Τι άφησα το 2011, πως ήρθε το 2012….. Να πω πως άφησε ημιτελή όνειρα, θα ακουστεί «κάπως». Αφενός το ημιτελή, γιατί τα όνειρα  όταν αρχίσουν ευθύς αμέσως και τελειώνουν, διαρκούν μόνο μερικά λεπτά αφετέρου γιατί η λέξη όνειρα δεν αντικατοπτρίζει αυτό που είχα στο μυαλό μου. Θα μιλήσω λοιπόν για σκοπούς που δεν επιτεύχθηκαν. Εξάλλου είμαι άτομο με αντιθέσεις. Απαισιόδοξη αλλά με εμφάνιση αισιόδοξης. Μου είπε φίλος μου, πως παίρνει ένα κάπως από μένα δεν θα το έλεγα κουράγιο αλλά ίσως μία επιτάχυνση από αυτά που ήδη κάνω. Για μένα αυτές οι κουβέντες μου φαίνονται υπερβολικές. Πως, που και για ποιο λόγο στην τελική. Αλλά ευτυχώς-δυστυχώς μου θυμίζουν συχνά πως ότι για σένα είναι δεδομένο για τον άλλο δεν είναι. Και όμως εγώ επιμένω σαν ξερο-χλωρο κέφαλη στο γεγονός ότι όλοι είναι δυνητικά ικανοί να πετύχουν ότι και οι άλλοι. Δεν πιστεύω λοιπόν σε προηγούμενες κουβέντες γιατί είμαι ξεροκέφαλη και πεισματάρα στο να θεωρώ πως όλοι είμαστε δίκαιοι. Και μην που πεις πάλι το επιχείρημα με τους φτωχούς και τα παιδιά στην Αφρική που γεννιούνται και πεθαίνουν χωρίς καμία δυνατότητα, εκεί θα σου πω, όπως και πριν θα σου έλεγα ότι όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Και δεν γεννήθηκα σε τούτο τον κόσμο τελικώς για να λύσω υπαρξιακά ερωτήματα που στην τελική αιώνες και αιώνες έχουν περάσει και δεν έχουν λυθεί. Το θεωρώ λοιπόν ασέβεια και αγένεια προς την «ανώτερη δύναμη», που εσύ θέλεις να ονομάζεις έτσι και που με βάση την ύπαρξή της υπάρχει αυτή η ροή των πραγμάτων, να προσπαθώ εγώ, εσύ, αυτός και όλοι μαζί τέλος πάντων να προσπαθούμε να καταλάβουμε τον σκοπό της μέσα σε ένα διάστημα άντε το πολύ 85 χρόνων. Τι είναι 85 χρόνια μπροστά στην αιωνιότητα. Από την άλλη και φυσικά δεν παραιτούμαι από την αναζήτηση τούτη αλλά συνεχίζω ανέκαθεν να διερωτώμαι, αλλά πλέον ο σκοπός είναι διαφορετικός. Για να επανέρθω στο περασμένο 2011, όπως λέει και το παλιό λαϊκό άσμα «περασμένες, μου αγάπες να να να», πως σκέφτομαι να έφυγε το 2011? Αν είχε την μορφή ανθρώπου θα ήταν ως εξής : Ο κύριος 2011, κάπου στα 40 (και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά χάριν πάντα συγκεκριμένου συμβολισμού), να έχει ξεκινήσει την επαγγελματική του καριέρα και καθώς βαδίζει εκτός από το σπίτι του για να πάει να συναντήσει το 2012, έχει ένα μικρό ατύχημα στον δρόμο που του προκαλεί ελαφράς μορφής διάσειση στο πόδι αλλά μια σοβαρή βαρηκοΐα που του στοιχίζει εν μέρει.

Τι είναι λοιπόν αυτός ο συμβολισμός? Γιατί κύριος και όχι κυρία? Γιατί οι κυρίες είναι κομψές καλοντυμένες αλλά οι κύριοι κυρίως όταν στέκονται σαν στειλιάρια σαν το «11» μου φαίνονται κάπως άκομψη, που συνεχώς περιμένουν στην αναμονή ή γενικότερα παρουσιάζουν μια τάση φυγής. Γιατί τα 40 και γιατί το ξεκίνημα της επαγγελματικής καριέρας? Αυτό έχει μια πιο στενή σύνδεση με τους δικούς μου στόχους. Ξεκινώντας το 2011 έβαλα στόχους, ένας από αυτούς ήταν κάτι πολύ πεζό αλλά συνάμα σημαντικό που ήταν να ξεκινήσω το μεταπτυχιακό, που όπως καταλαβαίνεις συνδυάζεται με το ξεκίνημα της επαγγελματικής καριέρας. Το 40 μπήκε, γιατί το βλέπω σαν το 20! Όταν είσαι 20 έχεις όνειρα κάθε είδους, όταν είσαι 40 θεώρησε ακόμα νέος και έχεις όνειρα κάθε είδους, εντάξει όχι και οποιουδήποτε αλλά πάντως είναι σαν να κάνεις μια καινούργια αρχή. Στα 80 το ίδιο θα έλεγα αν πίστευα ότι θα μπορούσαμε να ζήσουμε μέχρι τα 100, και εδώ ας μου επιτρέψετε να πώ  (Φτου! Σε αυτό το σύστημα που το δημιουργούν έτσι ώστε να υπολογίζουν ότι μετά την σύνταξή σου, σε περιμένουν (τουλάχιστον στο παρελθόν) να ζήσεις κατά μέσο όρο τουλάχιστον 6 χρόνια, οπότε που η απολαβή των καρπών σου? Τώρα το γύρισαν στα 25 χρόνια υπόλοιπης ζωής, γι’ αυτό έχουν το θεματάκι με την πολιτική που θα ακολουθήσουν αναφορικά με τις συντάξεις, όπως και να έχει….). Ο συμβολισμός του μικρού ατυχήματος, με το σπασμένο πόδι είναι ότι παρόλες τις δυσκολίες και φέτος στην υγεία βγήκαμε αλώβητοι. Αλλά η βαρηκοΐα παραπέμπει αλλού. Παραπέμπει σε στόχους που έφυγαν που τελικώς δεν επιτεύχθηκαν δεν ξέρω αν το 2012 θα κάνει εγχείρηση αντικατάστασης του προβλήματος, αλλά για τον 2011 τα πράγματα ήταν δύσκολα.

Πως μπαίνει το 2012? Συνεχίζει να είναι ένας κύριος στο άνθος της ηλικίας του, κάπου στα 43 αλλά αυτή την φορά είναι πολύ στρεσαρισμένος, τα πλάνα του δεν του βγαίνουν όπως έχει υπολογίζει, επαγγελματικά και προσωπικά, το σπίτι του (που παρεμπιπτόντως μένει μόνος και καλεί που και που φίλους για κανα πάρτι, ίσα για να ξεφεύγει) είναι ακόμα σε καλή κατάσταση αλλά ουδείς ξέρει αν τα μπουρίνια που έρχονται δεν το γκρεμίσουν. Προς το παρόν, δεν έχει πάθει κανένα ατύχημα… και ας του ευχηθούμε καλή «πίστη» πως δεν θα πάθει κάτι. Προς το παρόν λοιπόν αυτά δηλώνει και αναμένει.

Αλλά για να γυρίσουμε στο έργο του προσωπικού ημερολογίου…. η αλήθεια είναι πως οι εποχές είναι δύσκολες πνευματικά, υλικά, ανθρώπινα κοκ. Δεν υπάρχει έμπνευση όταν δεν υπάρχει ψυχική ηρεμία και χρόνος. Εδώ καλά- καλά μας υπέδειξαν εδώ στα ξένα ότι ακόμα και στον ελεύθερο σου χρόνο καταναλώνεις (αλλά μιλάμε για μεγάααααλες οικονομικές θεωρίες πίσω από αυτό). Τέλος πάντων, εύχομαι ο καινούργιος χρόνος να μου φέρει περισσότερο αυτοσαρκασμό, περισσότερο χρόνο «μεταφορικά» γιατί κυριολεκτικά οι μέρες κλασσικά είναι τρία εξήντα πέντε (365), γέλιο (γιατί αλλιώς αλώβητη δεν θα βγω) και πάνω από όλα υγεία, πίστη και αισιοδοξία. Ας ευελπιστώ στο καλύτερο.

UNEXPECTATIONS

Lord what’s still not in store for us.

I’m sitting here and sitting.

It’s raining without raining

just as when a shadow

returns to us a body.

I’m sitting here and sitting.

Me here, my heart opposite

and still further away

my weary relationship with it.

So we might seem many

whenever emptiness counts us.

Empty room blowing.

I hold tight to the way

I have of being swept off.

I’ve no news of you.

Your photo stationary.

You stare as if coming

you smile as if not.

Dried flowers at one side

incessantly repeating for you

their unadulterated name semprevives

semprevives—eternal, eternal

in case you forget what you’re not.

I’m asked by time

how I want it to pass

exactly how I pronounce myself

as edging or ageing.

Foolishness.

No end is ever articulate.

I’ve no news of you.

Your photo stationary.

Just as it rains without raining.

Just as a shadow returns to me a body.

And just as we’ll meet one day

up there.

In some lush sparseness

with shady unexpectations

and evergreen rotations.

As interpreter of the intense

silence that we’ll feel

—developed form of the intense

intoxication caused by a meeting

down here—will come a void.

And we’ll be enraptured then

by a passionate unrecognition

—developed form of the embrace

employed by a meeting down here.

Yes we’ll meet. Breathing fine, concealed

form  attraction. In a downpour

of heavy  lack of gravity. Perhaps on one

of infinity’s trips to ad  infinitum;

at the ceremony for loss awards to the known

for its great contribution to the unknown;

guests at destination’s starlight,

at cessation’s galas on behalf of dissolving

causes  and  the skies’ farewell

importances once great.

Expect that this company of distances

will be somewhat downcast, cheerless

even if non-existence finds cheer from nothing.

Perhaps because the soul of the party will be absent.

The flesh.

I call to the ash

to disarm me.

I call upon the ash

by its code name: Everything.

You’ll meet regularly I imagine

you and the death of that dream.

The last-born dream.

Of all I had  the best-behaved.

Clear-headed, gentle, understanding.

Not of course so dreamy

but neither worthless or mean,

no toady to all and sundry.

A very thrifty dream,

in intensity and errors.

Of the dreams I raised

my most loving: so I’d not

grow old alone.

You’ll meet regularly I imagine

you and its death.

Give it my regards, tell it to come

too without fail when we meet

there, at the loss awards ceremony.

Love me as long as you don’t live.

Yes yes the impossible’s enough for me.

Once I was loved by that.

Love me as long as you don’t live.

For I’ve no news of you.

And heaven forbid that the absurd

should show no signs of life.

Kiki Dimoula 

Ο Καπετάνιος ονειρεύεται και ψιθυρίζει πάντα κάτι

Ο καπετάνιος ονειρεύεται και ψιθυρίζει πάντα κάτι

 «Κλείστε τα μάτια σας

τα πάντα είναι λάθος,

μην το ξεχάσετε

Είναι γωνιές, κάποτε κάπως

ξανά θα νιώσετε – κάποιοι το λένε πάθος –

τα σύνορα των κόσμων να διαλύονται

‘ολα να λιώνουν, όλα να γίνονται

 αλήθεια.

Να ταξιδεύουν στον αέρα να αφήνονται,

τα ξόρκια σου τα μαύρα όλα να λύνονται

κυρά-Συνήθεια»

Λιμάνι έρημο, νεκρό, δύσκολο βράδυ

ένα αστέρι που το βάλαμε σημάδι

Ψάχνω τις μνήμες μου, κοιτώ τους χάρτες πάλι

άλλο ένα μήνυμα κλεισμένο στο μπουκάλι

μ’όσα σου μίλησα, με όσα τα μαντεύεις….

«είναι καιροί για να σκεφτείς, να ζεις, 

να ταξιδεύεις»

Με αγάπη ο κάποιος άλλος.

Μ@τίνα 

Περί παραλογίας...ουδέν λόγος.

Αν προσπαθήσεις να καταλάβεις τον θεό με την λογική τότε απέτυχες. Όχι γιατί ο θεός είναι απών, ούτε γιατί είναι παράλογος. Είναι γιατί εμείς δεν έχουμε μυαλό για σκέψη. Ανασκουμπώνομαι και κάνω απογραφή των σκέψεων αυτών, που καιρούς-καιρούς με βασανίζουν. Απεφάσισα να πραγματοποιήσω τα θέλω μου, όχι τα στιγμιαία, αλλά αυτά τα πιο βαθυστόχαστα. Τα στιγμιαία σε παραπέμπουν αλλού, σε άλλα πράγματα, καιρούς και εποχές, σε άλλες προτεραιότητες. Δεν είμαι εγωίστρια, προσπαθώ για το καλύτερο το δικό μου  γιατί ξέρω ότι αυτό αν γίνεται ανιδιοτελώς χαρίζει καλό και στους τριγύρω. Σταματώ να χρησιμοποιώ την φαντασία μου γιατί αυτή καλπάζει, δεν θέλω να ξεφεύγω από την δεδομένα της πραγματικότητας. Δεν θέλω να ζω στο ψέμα. Και αν ποτέ βρεθώ στην ανάγκη να ξεφύγω θα είναι γιατί θα έχω παραμείνει ακόμα δειλή να αντιμετωπίσω τα γεγονότα γύρω μου. Δεν αρχίζω να τρελαίνομαι, και ούτε ο κόσμος γύρω μου. Απλά αρχίζω και συνειδητοποιώ τα θέλω μου. Αρκούμαι στο γεγονός ότι έχω ακόμα ελεύθερη βούληση; Ναι έχω ακόμα ελεύθερη βούληση, μόνο που ποια, υπάρχουν τριγύρω μου παράγοντες που επηρεάζουν την βούληση να γύρει προς τα εδώ ή προς τα εκεί, έτσι που να νιώθεις ολόδικιά σου την τύψη από τις αποφάσεις. 

Έχω ανάγκη να γράψω, να θυμηθώ ιστορίες για αγρίους, σε άγριους καιρούς…..

 Ανήσυχα μυαλά, πάει καμπόσος καιρός που λέξη δεν  μπορώ να αρθρώσω για να γράψω. Φαίνεται πως η έμπνευση έρχεται σιγά-σιγά, κυρίως όταν ταξιδεύω. Όταν ταξιδεύω ψυχή τε και σώματι φαίνεται πως βρίσκω πάλι τον εαυτό μου. Βρίσκω κάπως πάλι τις ρίζες μου και κοιτώ το μονοπάτι από που ήρθα. Όχι, δεν μπορώ να πω πως αναθεωρώ. Βρίσκω τον κόσμο κάπως μονότονο, γκρίζο και έτσι με προκαλεί να κάνω την διαφορά, ένα βήμα μπροστά. Χόπ! Και άλλο ένα! Φτάνω το ρυάκι κοιτώ τα κρυσταλλένια νερά του και μ’αντικρύζω, όχι. Όχι δεν αναθεωρώ. Απλά κοιτάζω τον χρόνο να περνά από πάνω μου και να αφήνει σημάδια. Δεν μου προκαλεί αίσθηση. Είναι το μόνο δεδομένο στη ζωή, πως ο χρόνος περνά γρήγορα, το ρυάκι κυλά ασταμάτητα, μέχρι να έρθει ο καιρός που θα θεριέψει, μέχρι να έρθει ο καιρός που θα στερέψει. Δεν αναρωτιέμαι αν κάνω καλά, απλά ακολουθώ μια συνοχική λογική, το ένα φέρνει το άλλο και το άλλο το επόμενο. Και αν τύχει και βρω εμπόδιο αλλάζω το μονοπάτι και περνώ από κάποιο άλλο. Η συνοχική λογική δεν είναι τύχη. Τύχη δεν είναι να βρεις την πόρτα και να την ανοίξεις, δεν ξέρω καν αν υφίσταται η λέξη…. και όχι η πόρτα. Τύχη ίσως είναι το σύνολο των συμπτώσεων, μια ακολουθία παράλληλων γεγονότων δυο ή και περισσότερων ανθρώπων. Τι να πω; Πιστεύω καλύτερα στη φράση «Είχε Άγιο»

--------

Δεν ερωτευόμαστε ανθρώπους, ερωτευόμαστε ψυχές; Τι και να μ’αρέσουν οι ψυχές. Έρωτας. Δεν τον ξέρω. Μεγάλη κουβέντα. Δεν τον ξέρω…. Ίσως αμφιβολίες, μπαίνουν στο μυαλό μου. Πάει καιρός ή ποτέ δεν τον γνώρισα; 23 χρονών. Μα τι λες; Κάπου, κάπως τον έχεις δει να περνάει ξώφαλτσα. Ακόμα και εγώ δεν πιστεύω αυτά που λέω, αλλά ίσως κάπου, κάπως να ισχύει…. Ότι ποτέ δεν τον γνώρισα. Αλλαγή σελίδας, και αλλάζω θέμα, αποφεύγω τους συνειρμούς που με φέρνουν σε δύσκολη θέση και όχι γιατί είναι αδιάκριτο όπως τα αδιάκριτα βλέμματα των ξένων, αλλά γιατί ξέρω πως ακόμα δεν μπορώ να αντεπιχειρηματολογήσω σε αυτούς τους συνειρμούς. Είναι κάτι σαν ντροπή. Απροσδιόριστη, απροσάρμοστη, άλογη, ανούσια, αεικίνητη. 

Το λες στιγμές,

κομμάτια ζωής,

Κατάματα κοιτώ τη ζωή και απορώ

Το παιχνίδι αρχίζει

Παίζει μ’αντίπαλο την καρδιά

αντίπαλο και μια λογική

Συχνά σφυρίζω,

γελώντας ξέρω να χάνω

ξέρω να ηττώμαι και ξέρω

να ξαναπαίρνω την αυτοπεποίθηση  μου πίσω.

Μοιάζει με εκείνο το αίμα που παίρνω πίσω όταν χτυπάω.

Μια εκδίκηση που δεν χαρίζεται σε καμία λογική.