Ποιος δεν θέλει να είναι ευτυχισμένος…. Ποιος δεν επιδίωξε το χαμόγελο καρδιάς εκείνο που όταν χτυπά ο άλλος ανασαίνει…. Ποιος δεν επιδίωξε τα μάτια να λένε μόνο την αλήθεια. Βρέθηκα σε λήθη του στόματος, τα μάτια επιδιώκουν να ακουστούν. Ουδείς καθρέπτης για να βρουν το άλλο μισό . Δεν χάθηκα… η υπομονή.....χάθηκε…. δεν αντέχω τις σκέψεις…βασανίζομαι…. Ακουμπώ τις παλάμες των χεριών μου την μια δίπλα στην άλλη έτσι που να αντικρίζονται …και προσεύχομαι… προσεύχομαι να δω την αλήθεια… και ας μην είναι το άλλο μισό… είναι που έχω ήδη την εικόνα του ολόκληρου ….προσεύχομαι έτσι που να νιώσω ο τελευταίος των τελευταίων …προσεύχομαι για να μην πληγώνω…. Προσεύχομαι για να μην υπερηφανεύομαι… και όμως άνθρωπος είμαι…. Ο λανθάνων σε βοήθεια προσφεύγει. Σε κλάματα θέλω να προσφύγω…. «Εγω είμι η οδός η αλήθεια και το φως»….. γνωρίζω…δύσκολο να σε αντικρύσω…..δεν θέλω να σε προσπεράσω….θέλω να γεμίσεις την καρδιά μου… θέλω να μην υπάρχει κανείς άλλος εκτός από σένα….θέλω να προσεύχομαι για να είσαι κοντά μου πάντα….

Είναι τραχύς ο δρόμος της ζωής… μονάχη δεν επιβιώνω….χάνομαι στην σιωπή σου…. Και στρέφομαι σε κλάματα… όπως το μικρό παιδί που πονάει…..Πόσο λάθος… μα πόσο λάθος….Είμαι αδύναμος…. Δώσε μου πνοή….χάνομαι στην υπερηφάνεια και τον εγωισμό μου… χάνομαι ξανά στην σιωπή σου….μου φτάνει να σ’αγαπώ….. ;  Βοηθησέ με...

Κατοικώ σε σώμα κοινής λογικής, παραδίνομαι στην λύπη που με παρασέρνει και βαριανασαίνω. Είναι που περιμένω την χαρμολύπη να έρθει να με ψάξει για να βρω πάλι τον ίσιο δρόμο. Έβρω, Έβρεις, 'Εβρει... Ποιος θα βρεί ποιόν και πόσο θα αντέξει. Αισθάνομαι και πάλι εκείνο το κενό που με βασάνιζε επί χρόνια. Λογικό. Επιδίωξη πραγμάτων ίσων αντίστοιχα αποτελέσματα, πρώτου αρνητικού βαθμού ανυψωμένο είς την θετική δύναμη. Συνδυασμός που σε χαώνει. Και βρίσκομαι να κάνω τι σε τούτο το γραφείο. Να υπαινίσσομαι πως μπορώ να συγκεντρωθώ δήθεν, για να μπορέσω να πάρω στο τέλος του μήνα τα αυτοματοποιημένα χρήματα, που κανείς δεν σε ελέγχει σε τούτη τη φάση της ζωής σου αν δούλεψες σωστά. Προσπάθεια συγκέντρωσης εν μέσω πλήρες κενού. 

Αποφασίζω να μην ενοχλήσω κανένα. Ούτε και θέλω να με ενοχλούν. Δεν είναι που με έπιασαν τα εσωστρεφή μου είναι που ξαφνική αποφασίζω να μείνω στην λύπη. Όχι, δεν διστάζω να πω, πως δεν είναι αυτό που ψάχνω, εντούτοις δεν έχω άλλη επιλογή. Ίσως η εναλλακτική θα ήταν να προσποιούμαι κοινωνικότητα, αλλά την βαρέθηκα. Ίσως γι'αυτό δεν με κρατάει η ξενιτιά γιατί θέλοντας και μη αισθάνεσαι και μερικές φορές γιατί όχι να είσαι μόνος. Δεν με γεμίζει εκεί που είμαι.....δεν ξέρω τι κάνω...όλα προς ώρας...

Αγριεμένη κοιτώ τον ήλιο κατάματα. Θαρρείς γιατί ξεθωριάζουν από τον ξύπνιο μου εικόνες. Παρελθόν. Τραβώ ίσια το δρόμο και γυρισμό δεν έχω. Έτσι πρέπει. Έτσι μου πρέπει. Έπειτα κοιτάζω θαρραλέα το ηλιοβασίλεμα και γαληνεύω. Ηρεμία. Κουδούνια από τα ζώα ακούγονται λες και νεράιδες στο πέρασμά τους ακουμπούν τις μικρές καμπανούλες. Δεν ψάχνω να βρω κάτι παρά μόνο την ηρεμία που μου ανήκει. Παίρνω θάρρος από την γάτα που με μεγαλεπήβολα σχέδια προσπαθεί να πλανέψει ένα πουλί στο δέντρο. Πώς να την θεωρήσω? Κουτή ή τολμηρή? Υπάρχει πάντα αυτό το κενό…. Το κάπως διαφορετικό…. Δεν με τρομάζει θαρρώ πως ίσα που με στεναχωρεί αρκετά. Όχι δεν θα πω πως κουράστηκα να κυνηγώ το πλήρες. Ξέρω που βρίσκεται είναι μόνο που με παίρνει χρόνια και σκέψεις για να το χωνέψω να πω πως, το πρώτο βήμα το έκανα. Θυμάμαι έκτοτε να κυνηγώ το χρόνο και να εμμένω με τον τόπο, θυμάμαι να κυνηγιέμαι άλλοτε από ανούσιες σκέψεις και άλλοτε από βαθιές μελαγχολικές θυμίσεις που εμφανίστηκαν σαν να ήταν πρώτη φορά που τις έβλεπα.

Κάπου λοιπόν σε κάποια χώρα υπάρχει ένας παράδεισος.

Ανοίγω τα τεφτέρια μου, σήμερα. Νυχτώνει, νύχτωσε…. Χειμερινός ουρανός… ξεκουράσου λέω. Και ανοίγω τα τεφτέρια μου…. Χαμένη Ατλαντίς …. Διαπιστώνω εμμονές με το χρόνο… τόπο… όπου γη και πατρίς… μές στα μάτια μου περνάνε… ξετυλίγονται και πάνε….σκέψεις… μπόλικες αλλά όχι αυτές που εγώ θέλω… εγώ ψάχνω τις λυτρωτικές, αυτές που με ωθούν να γράφω εδώ… εδώ η σπηλιά μου, εδώ και η πατρίς μου. Γεμάτη αρχές, ανησυχίες, πόθους εμμονές, λύπες, χαρές… πρωτόπλαστος άνθρωπος… τι σου είναι… Μην περιμένεις λογικές συνοχές… τρελή λογική και παράλογη αλήθεια…

Έξοδος…. εδώ και η είσοδος… καλωσορίζω… μόνο εδώ, γιατί εκεί έξω θέλω την ησυχία μου. Με κουράζουν οι συνεχείς αναταραχές και αλληλουχίες σκέψεων. Δεν είναι πως θέλω να σε αποφύγω, δεν είναι ότι προσπαθώ να σου ξεφύγω, είναι που μες στον κόσμο που είσαι μου προκαλείς ταραχή και δεν θέλω. Δεν θέλω, δεν ακολουθώ σε πλήθος…. Πιστεύω στο μετά δίχως να ερευνώ. Ταραχή ψυχής και σώματος. Με ενδιαφέρει η ψυχή, το σώμα δεν θέλω να το ακολουθήσω δεν θέλω να γίνω υποχείριο των αναγκών. Όπως και να έχει θα ακολουθήσω το ένστικτο…. Δεν είναι τυχαίο πως αναγεννιέμαι κάθε φορά που γράφω. Και αν δεν είναι τυχαίο τότε τι είναι…. Προκαθορισμένο? Θα μπορούσες να πεις ότι είναι αντώνυμο του? Και αν είναι προκαθορισμένο τότε ποιος το προκαθορίζει. Υπάρχω και μου φτάνει. Μου φτάνει πως υπάρχω αφήνοντας τις ανάγκες επιβίωσης αλλού. Δεν είμαστε μόνοι μας. Δεν νιώθω μόνη. Η καλύτερη συζήτηση μεταξύ των δυο είναι η ακατανίκητη βαθιά σιωπή. Σωπαίνω λοιπόν, αποστασιοποιούμαι από τον πολύκροτο κόσμο και διαλέγω τον δρόμο της σιωπής, όπως διαλέγω και αυτόν με τον οποίο θα συνομιλήσω. Με ευχαριστεί. Μην με περνάς για τρελή. Δεν είμαι, το ξέρω πως όχι. Το επιβεβαιώνει η σιωπή μου. Λέγανε κάποτε… θα υπάρξει καιρός που όλοι θα πίνουν από το τρελό νερό… και αυτοί που θα απομείνουν (οι εναπομείναντες λογικοί και για τους υπόλοιπους παράλογοι) θα είναι οι περίεργοι. Σε ποιούς να ανήκεις άραγε εσύ. Επιφανείς λογικούς η δυνητικά παράλογους. Διαλέγω τον τρόπο μου. Είναι πως ορίζω την ευτυχία. Η ανταπόκριση δεν είναι πάντοτε λυτρωτική. 

Όταν εγώ άλλαξα... εσύ χάθηκες....

Θα χαθώ γιατί ο κόσμος άλλαξε

Θα χαθώ γιατί εγώ άλλαξα,

Θα χαθώ γιατί υπερίσχυσαν οι προτεραιότητες,

Θα χαθώ γιατί για μια στιγμή έχασα την πίστη μου

Θα χαθώ γιατί είμαι λυπημένη,

Θα χαθώ γιατί δεν αντέχω να μην με εμπιστεύομαι,

Θα χαθώ γιατί έχασα την ειλικρίνειά μου,

Θα χαθώ γιατί πίστεψα σε ενθουσιασμούς,

Θα χαθώ γιατί δεν πίστεψα ότι κάπως κάπου η αγάπη δεν έρχεται κεραυνοβόλα,

Θα χαθώ γιατί δεν έμαθα την αγάπη,

Θα χαθώ γιατί δεν με πίστεψα,

Θα χαθώ γιατί δίχως παύση δεν μπορώ να ανασαίνω,

Θα χαθώ για να βρω την δύναμη να βρω ποιος είμαι,

Θα χαθώ γιατί άλλαξα,

Θα χαθείς….

Χάθηκες. 

Νιότη και χρόνος...

Και όταν τα δάκρυα γεμίσουν την ψυχή μου ξανασαίνω ….σκέφτομαι χρόνους παλιούς εποχές γεμάτες υγεία και νιότη…. Πρέπει να κάνω κάτι…. Πρέπει κάπως  να το διορθώσω…. Η ζωή δεν είναι γεμάτη κάστανα… δεν είναι γεμάτη χαρές. Εθελοτυφλούν όσοι πονούν τον πόνο του αοράτου. Όσοι ζητούν να βρουν την λύτρωση μέσα από το χρόνο…. Πόσο ψεύτικος είναι ο χρόνος και πόσο πλάνος… σου λέει έλα- έλα κοντά μου…. Και έχε υπομονή… περίμενε τα πράγματα να ρθούνε κάπως … Μα ποιος ποτέ με συμβούλεψε πως η ζωή δεν περιμένει τα χρόνια που θα έρθουν… η ζωή είναι η απόφαση που παίρνουμε και ζούμε στην στιγμή… ταξιδεύω πάντα σε σκέψεις, μιας και αυτές μου κρατούν συντροφιά πάντα και παντού. Αυτές και ο θεός. Τα μάτια μου δακρύζουν από την ανικανότητά μου να πειθαρχήσω στις αποφάσεις μου. Στην συνείδηση μου. Δεν είναι τα όρια που βάζω και πολλοί με θεωρούν περίεργη. Οι αξίες μου είναι τα όρια μου. Και τα όρια μου οι αξίες μου. Οι αξίες είναι η παράδοσή μου, η οικογένεια μου, ο θεός και ο συνάθρωπός μου, η αξιοπρέπεια, η φιλοτιμία, η αλήθεια, η αγνοσύνη. Τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα όταν αυτές οι αρχές χάνονται μα πιο πολύ δακρύζουν όταν τις βλέπω να φεύγουν και δεν κάνω τίποτα…… Με τον καιρό, με τον καιρό θα φτιάξουν τα πράματα…. Μα που καιρός…..

Ανατρέχω στις βαθιές ρίζες μου ψάχνοντας για λίγο καρπό… λίγο προζύμι για την επόμενη γενιά…. Προστρέχω στις αξίες και την παράδοση χώρις να αυξάνονται τα πλέγματα απομόνωσης. Κοιτώ τον ίδιο ουρανό που τότε με συντρόφευε στα όνειρα μου…για το μέλλον. 

Υπάρχει ακόμα αυτός ο ήλιος εκεί πάνω και εγώ να κρύβομαι πίσω από τον ίσκιο της φυλλωσιάς που δημιουργεί.

Είναι καιρός για αλλαγές, καθώς  ο άνθρωπος μεγαλώνει.

Γέροντες αιωνιότητας, Δρυϊδες 

One hour in front... knowing the future....

The future is different for each of us. It’s at least what it declares to be like that. One hour in front…it seems future for the others. It seems that we know everything….and finally we don’t know nothing. Would it be amazing if I knew what is going to happen? No. I speak with myself and we are agree to the fact that uncertainty of the future can be helpful, no stressful. The condition would be not to be able to affect it It’s something like an Orama (=vision). What’s the point knowing the future and cant’ do sth to change…. It’s seems quite hard…. Stressful… painful… I prefer the present…. Try to define my real moments, minutes, hours. Try to define who I am in the present. Do I represent someone…. Do I look like someone….or I’m unique….I conclude that it’s of us is unique…similar yes but not the same that’s why we are unique….Talking to the paper, rather talking to someone is much more better…. Is it also selfish? I’m wondering…. Selfish why? Cause it seems that you are pretty sure that there is no one to understand you… that you seems that you are hyper unique that no one can feel your emotion…. Your passion, your willing…. Your wants…. And if it is so? Paper? Nannn… 

One by one.....

One by one….I start to forget….those different feelings that brings you in the surface of what you declare as enthusiasm… One by one….i start to neglect what I was think was precious… what brings me on the borderline…. What keeps me far away of where I supposed to be….Raining evening…. Almost dark sky…. I hear the whisper of the droplets…. I hear the sound from the angry birds….. One by one…. I observe the green of the grass…. the white almost grey colors of the houses…..La vie indispensable, I was saying once upon the time… feelings…. I look out of my window…. Still the rain is falling…..some flowers of the edge of my room….have been there to remind me glorious of feelings….One by one, I start to forget…. I have to…. One by one…. You enforce me to erase hope… you don’t love….in a minute I will hear again the angry birds singing…. Blue angry birds… running like the wind and screaming like the thunder….. for whom you are looking for….. I will not come again…. I will not speak again, blue bird…. you almost left like those dreams that I had on my mind before woke up from the emotional situation….. blue bird, for those things that I’m trying to forget….. I call it survival…mechanism to defend and protect something that wants to be pure (if it still exist something). Lies for the liars… and truth for those who want to forget…. Those who tried to protect themselves from other people’s truth…. I’m not anymore the one that you want to see…. I’m not ready to become what you want you want me to become now…. a bird with no aim to fly…. I have my aim, my willing …. I had you…. Since the time that you decided to push me away…one by one…. Why….. I will never know….. rings…. Metaphoric…..one by one….. you make one step far away…. I’m here…. hoping that you will search for my ring one day…..

Αρμύρα γνώσης...

Και όπως παλεύω με τα κύματα ξεχνώ,

Η μοίρα μου έφερε έναν άκαρπο αχνό…

Κοιτάω, ψάχνω, πουθενά δεν σε ζητώ

Σ’ αναζητώ σε λύχνους μέσα απ’ το θολό νερό…

Κοιτάς  με μάτια πράσινα και με γυρεύεις…

Τον άθλο εκείνο να νικήσεις πως παλεύεις….

Σε μια σπηλιά κλεισμένος σαν τον Πλάτωνα….

Και περιμένεις να έρθουνε τα άφθονα…

Εκείνα όλα που η ζωή σου υποσχέθει…

Που θα ρθουν ώρες και οι στιγμές και ‘κείνη θα έρθει…

Μα να που χάθηκε σαν ξάφνου σαν την σκόνη….

Σκορπίστηκε ψηλά σαν ανεμώνη…

Και ξάφνου ήχος… σαν αντίλαλος χτυπάει….

Σαν τύψη ήρθε ξαφνικά και σε πονάει….

Γυρεύοντάς με να ρθεις περιμένω…

Μοιάζοντας σαν άπλυτο ξενιτεμένο…

Αρμύρα γνώσης σε χτυπάει όπως παλιά….

Και ο χρόνος ψάχνει να έβρει σε σένα λαλιά…

Λόγια δεν ψάχνω, δεν θέλω, δεν ποθώ,

Ψάχνω να έβρω τον άνθρωπο σωστό….