Ο Καπετάνιος ονειρεύεται και ψιθυρίζει πάντα κάτι

Ο καπετάνιος ονειρεύεται και ψιθυρίζει πάντα κάτι

 «Κλείστε τα μάτια σας

τα πάντα είναι λάθος,

μην το ξεχάσετε

Είναι γωνιές, κάποτε κάπως

ξανά θα νιώσετε – κάποιοι το λένε πάθος –

τα σύνορα των κόσμων να διαλύονται

‘ολα να λιώνουν, όλα να γίνονται

 αλήθεια.

Να ταξιδεύουν στον αέρα να αφήνονται,

τα ξόρκια σου τα μαύρα όλα να λύνονται

κυρά-Συνήθεια»

Λιμάνι έρημο, νεκρό, δύσκολο βράδυ

ένα αστέρι που το βάλαμε σημάδι

Ψάχνω τις μνήμες μου, κοιτώ τους χάρτες πάλι

άλλο ένα μήνυμα κλεισμένο στο μπουκάλι

μ’όσα σου μίλησα, με όσα τα μαντεύεις….

«είναι καιροί για να σκεφτείς, να ζεις, 

να ταξιδεύεις»

Με αγάπη ο κάποιος άλλος.

Μ@τίνα 

Περί παραλογίας...ουδέν λόγος.

Αν προσπαθήσεις να καταλάβεις τον θεό με την λογική τότε απέτυχες. Όχι γιατί ο θεός είναι απών, ούτε γιατί είναι παράλογος. Είναι γιατί εμείς δεν έχουμε μυαλό για σκέψη. Ανασκουμπώνομαι και κάνω απογραφή των σκέψεων αυτών, που καιρούς-καιρούς με βασανίζουν. Απεφάσισα να πραγματοποιήσω τα θέλω μου, όχι τα στιγμιαία, αλλά αυτά τα πιο βαθυστόχαστα. Τα στιγμιαία σε παραπέμπουν αλλού, σε άλλα πράγματα, καιρούς και εποχές, σε άλλες προτεραιότητες. Δεν είμαι εγωίστρια, προσπαθώ για το καλύτερο το δικό μου  γιατί ξέρω ότι αυτό αν γίνεται ανιδιοτελώς χαρίζει καλό και στους τριγύρω. Σταματώ να χρησιμοποιώ την φαντασία μου γιατί αυτή καλπάζει, δεν θέλω να ξεφεύγω από την δεδομένα της πραγματικότητας. Δεν θέλω να ζω στο ψέμα. Και αν ποτέ βρεθώ στην ανάγκη να ξεφύγω θα είναι γιατί θα έχω παραμείνει ακόμα δειλή να αντιμετωπίσω τα γεγονότα γύρω μου. Δεν αρχίζω να τρελαίνομαι, και ούτε ο κόσμος γύρω μου. Απλά αρχίζω και συνειδητοποιώ τα θέλω μου. Αρκούμαι στο γεγονός ότι έχω ακόμα ελεύθερη βούληση; Ναι έχω ακόμα ελεύθερη βούληση, μόνο που ποια, υπάρχουν τριγύρω μου παράγοντες που επηρεάζουν την βούληση να γύρει προς τα εδώ ή προς τα εκεί, έτσι που να νιώθεις ολόδικιά σου την τύψη από τις αποφάσεις. 

Έχω ανάγκη να γράψω, να θυμηθώ ιστορίες για αγρίους, σε άγριους καιρούς…..

 Ανήσυχα μυαλά, πάει καμπόσος καιρός που λέξη δεν  μπορώ να αρθρώσω για να γράψω. Φαίνεται πως η έμπνευση έρχεται σιγά-σιγά, κυρίως όταν ταξιδεύω. Όταν ταξιδεύω ψυχή τε και σώματι φαίνεται πως βρίσκω πάλι τον εαυτό μου. Βρίσκω κάπως πάλι τις ρίζες μου και κοιτώ το μονοπάτι από που ήρθα. Όχι, δεν μπορώ να πω πως αναθεωρώ. Βρίσκω τον κόσμο κάπως μονότονο, γκρίζο και έτσι με προκαλεί να κάνω την διαφορά, ένα βήμα μπροστά. Χόπ! Και άλλο ένα! Φτάνω το ρυάκι κοιτώ τα κρυσταλλένια νερά του και μ’αντικρύζω, όχι. Όχι δεν αναθεωρώ. Απλά κοιτάζω τον χρόνο να περνά από πάνω μου και να αφήνει σημάδια. Δεν μου προκαλεί αίσθηση. Είναι το μόνο δεδομένο στη ζωή, πως ο χρόνος περνά γρήγορα, το ρυάκι κυλά ασταμάτητα, μέχρι να έρθει ο καιρός που θα θεριέψει, μέχρι να έρθει ο καιρός που θα στερέψει. Δεν αναρωτιέμαι αν κάνω καλά, απλά ακολουθώ μια συνοχική λογική, το ένα φέρνει το άλλο και το άλλο το επόμενο. Και αν τύχει και βρω εμπόδιο αλλάζω το μονοπάτι και περνώ από κάποιο άλλο. Η συνοχική λογική δεν είναι τύχη. Τύχη δεν είναι να βρεις την πόρτα και να την ανοίξεις, δεν ξέρω καν αν υφίσταται η λέξη…. και όχι η πόρτα. Τύχη ίσως είναι το σύνολο των συμπτώσεων, μια ακολουθία παράλληλων γεγονότων δυο ή και περισσότερων ανθρώπων. Τι να πω; Πιστεύω καλύτερα στη φράση «Είχε Άγιο»

--------

Δεν ερωτευόμαστε ανθρώπους, ερωτευόμαστε ψυχές; Τι και να μ’αρέσουν οι ψυχές. Έρωτας. Δεν τον ξέρω. Μεγάλη κουβέντα. Δεν τον ξέρω…. Ίσως αμφιβολίες, μπαίνουν στο μυαλό μου. Πάει καιρός ή ποτέ δεν τον γνώρισα; 23 χρονών. Μα τι λες; Κάπου, κάπως τον έχεις δει να περνάει ξώφαλτσα. Ακόμα και εγώ δεν πιστεύω αυτά που λέω, αλλά ίσως κάπου, κάπως να ισχύει…. Ότι ποτέ δεν τον γνώρισα. Αλλαγή σελίδας, και αλλάζω θέμα, αποφεύγω τους συνειρμούς που με φέρνουν σε δύσκολη θέση και όχι γιατί είναι αδιάκριτο όπως τα αδιάκριτα βλέμματα των ξένων, αλλά γιατί ξέρω πως ακόμα δεν μπορώ να αντεπιχειρηματολογήσω σε αυτούς τους συνειρμούς. Είναι κάτι σαν ντροπή. Απροσδιόριστη, απροσάρμοστη, άλογη, ανούσια, αεικίνητη. 

Το λες στιγμές,

κομμάτια ζωής,

Κατάματα κοιτώ τη ζωή και απορώ

Το παιχνίδι αρχίζει

Παίζει μ’αντίπαλο την καρδιά

αντίπαλο και μια λογική

Συχνά σφυρίζω,

γελώντας ξέρω να χάνω

ξέρω να ηττώμαι και ξέρω

να ξαναπαίρνω την αυτοπεποίθηση  μου πίσω.

Μοιάζει με εκείνο το αίμα που παίρνω πίσω όταν χτυπάω.

Μια εκδίκηση που δεν χαρίζεται σε καμία λογική. 

Εδώ......

Στο ξέφωτο ξεσκονίζω τις αρχές μου και διαπιστώνω φθορά. Ήταν που παλιά τις χρησιμοποιούσα περισσότερο αλλά είναι τώρα μεγαλύτερη η φθορά που τις βλέπω ανέγγιχτες. Είναι που από την πολύ αναθεώρηση, παραιτήθηκα, και είναι που διάλεξα περίοδο σιωπής. Είναι που όλα γύρω μου έχουν χρώματα και εγώ βλέπω μόνο το γκρι. Είναι που δάκρυα λύπης σχίζουν το πρόσωπό μου στα τέσσερα και επαναλαμβάνεται η ίδια διαδρομή μέχρι να φτάσουν στα χείλη. Όχι χωρίς σκοπό αυτά τα δάκρυα, όχι χωρίς διαδρομή, όχι χωρίς τέλος. Σταθερά στην πορεία τους στο χρόνο κάθε δεύτερη μέρα εμφανίζονται. Κάτι δεν πάει καλά, φταίει ο ρομαντισμός που μου λένε πως δεν έχω. Φταίει που νιώθω πως όλο λάθη κάνω, φταίνε οι αδυναμίες, που για άλλους δεν έχω. Φταίει η ευαίσθητη καρδιά που νιώθω πως θα σπάσει χρόνο με το χρόνο, όχι γιατί είναι εύθραυστη, από γυαλί καμωμένη, είναι από τα πολλά δάκρυα που την φουσκώνουν, είναι από τους κόμπους που προέρχονται από τα λάθη που σου προσάπτουν. Πόσο δυνατή να φανώ ποια, πόσο το φταίξιμο στους άλλους συνέχεια να μην ρίχνω και να το παίρνω, βάρος μεγάλο, εγώ.   Είναι που με πιάνει το παράπονο, και νιώθω, πόσο, μα πόσο, λάθος έχω κάνει. Χίλια κομμάτια διάσπαρτα, δεν κάνουν τον άνθρωπο. Χίλια θρύψαλα, δεν κάνουν την καρδιά την κομματιάζουν. Πόσο ξένοι είμαστε μεταξύ μας. Ποια λάθη γινήκαν στο παρελθόν που μας κάναν τέτοιους, και πόσο αλλιώς είμαστε. Αναρωτιέμαι τι κάνω λάθος και αντί να χαίρομαι λυπάμαι, αναρωτιέμαι τι δεν βάζω στα όνειρα μου και ξεφεύγει από τα πλάνα μου, ποιον δεν αγάπησα και τώρα με μισεί, για ποιον δεν ενδιαφέρθηκα και τώρα αδιαφορεί.

Στιγμές ανυπόταχτες, εξελίξεις συνεχόμενες, διαφορές μεγάλες, άνθρωποι διαφορετικοί, κομμάτια καρδιάς θα σκορπιστούν κάποια στιγμή στο μέλλον. Δεν αντέχει και πολύ το σκαρί.

Ταξιδιώτης.....

Ταξιδεύοντας για Καλάβρυτα, πριν φύγω για Γαλλία. (16-07-2011)

Μας συντροφεύουν οι λύπες μας. Μας γεμίζουν οι χαρές μας. Ένα ροζ φόρεμα, μουσική λάτιν μουσική στα ακουστικά ή αλλιώς καλοκαιρινή μουσική. Ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα στο διπλανό κάθισμα. Κατακόκκινα. Περιμένουν να μαραθούν. Μυρίζουν όμορφα. Μου αρέσουν τα λουλούδια, θυμίζουν αναγέννηση. Είναι λίγο μελαγχολικά εδώ. Είναι που οι λύπες που με συντροφεύουν με κατατρώνε. Έχω μάθει να συγκινούμαι μετά τα γεγονότα, έχω μάθει να αναζητώ τους ανθρώπους όταν ήδη έχουν φύγει, όταν ήδη έχουν αλλάξει τόπο, χρόνο και εποχή. Μάλλον έμαθα να αναζητώ τα λουλούδια εκτός της εποχής τους. Pointless.

Ένας γερός κόμπος κάθεται στο λαιμό μου. Είναι περαστικός το ξέρω, είναι από αυτούς που προκαλούνται όταν αφήνεις πίσω σου γεγονότα-καταστάσεις-ανθρώπους-στιγμές, μισοτελειωμένες. Μισοτελειωμένες ή ολοκληρωμένες. Δεν έχει σημασία εδώ. Ας υποθέσουμε ότι κάνω μια καινούργια αρχή, και ας υποθέσουμε ότι όλα βαίνουν καλώς. Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που με κρατά πίσω…. Πάντα.

Είναι όμορφα να περπατάς στην ακρόπολη το βράδυ με γεμάτο φεγγάρι, είναι όμορφα να περπατάς με συντροφιά και να ξέρεις πως κάτι διαφορετικό έρχεται τις επόμενες μέρες, και το μόνο που θες ν συγκρατήσεις είναι το περπάτημα κάτω από το γεμάτο φεγγάρι.

Είναι ωραίο να συναντάς δικούς σου ανθρώπους στο αεροδρόμιο, είναι λυπητερό να τους συναντάς μόνο όταν φεύγουν, και είναι ακόμα πιο λυπητερό που δεν μπόρεσες να τους δείς για περισσότερο χρόνο. Έτσι είναι, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Θα γινόμασταν αχάριστοι αν τα θέλαμε όλα. Όλα είναι μετρημένα για να γίνουν έτσι όπως είναι να γίνουν. Δεν πιστεύω στην μοίρα, αλλά πιστεύω ότι οι κινήσεις μας καθορίζουν την αντίστοιχη μοίρα και αυτή συνεχώς αλλάζει. Ας υποθέσουμε ότι η μοίρα είναι η κατευθυντήρια γραμμή. Συμπεραίνουμε λοιπόν  πως η ζωή ανάλογα τις κινήσεις μας επιφυλάσσει πολλές διαφορετικές κατευθυντήριες γραμμές. «ότι δίνεις παίρνεις», «όπως στρώσεις θα κοιμηθείς» κτλ. Έ κάπως έτσι.

Πέρασαν τρεις μήνες που δεν αντίκρισα τον τόπο μου. Δεν μου έλειψε ιδιαίτερα. Μου έλειψε μάλλον η διαδικασία. Χθες ήμουν στο αεροδρόμιο να χαιρετήσω και πάλι μια από τις καλύτερες μου φίλες, και εκεί πάλι συνειδητοποίησα πως δεν μου είχε λείψει τόσο η αλλαγή όσο η διαδικασία που κάνεις για να πετύχεις την αλλαγή. Μου είχε λείψει να βρεθώ στο αεροδρόμιο και να ξέρω ότι σε δυο ώρες θα είμαι κάπου στο εξωτερικό, κάπου διαφορετικά, κάπου αλλιώτικα.

Όταν πατάς έδαφος ξένο, νιώθεις τον χιλιομετρικό φόβο  που δημιουργείται.

Πως δεν θα μπορέσεις να είσαι εκεί όταν χρειαστείς. Ίσως και αυτό να με κρατά πίσω, να με κρατά από τις καινούργιες αλλαγές. Δεν φοβάμαι να αφήσω πίσω μου άλλους ανθρώπους εκτός από την οικογένεια μου, εξάλλου αυτοί, οι δευτερεύοντες, επιβίωναν και χωρίς εμένα. Επιβίωναν και πριν με γνωρίσουν, φοβάμαι όμως πως η απουσία μου θα κοστίσει εν μέρει στους πρωτεύοντες ανθρώπους μου και όπως ξέρουμε ο άνθρωπος δεν είναι εκεί για να ζει αιώνια. Για τους δευτερεύοντες ήμουν απλώς μια συνήθεια, ρεαλιστική, συναισθηματική, αυτό όλο και τίποτα άλλο.

Κάνοντας συχνά την αναθεώρηση μου, διαπιστώνω πως έκανα πολλά λάθη, πως κρίθηκα και έκρινα πολύ. Δεν ξέρω αν αυτό με έκανε καλό ή κακό άνθρωπο ή αν προκάλεσε καλό η κακό στους τριγύρω μου το να κρίνονται συνεχώς από μένα. Διαπιστώνω πως στιγμές στιγμές φέρθηκα πολύ σκληρά στους ανθρώπους που επένδυσαν σε μένα κάποτε. Αλλά δεν είμαι από τους ανθρώπους που λένε «έτσι είμαι εγώ». Είμαι διατεθειμένη να αλλάξω, και να αλλάζω συνεχώς. Είναι που πολλές φορές ίσως να ήμουν παραπάνω γκρινιάρα, παραπονιάρα, σκληρή, γλυκιά, παιδική από το κανονικό. Έτσι είναι ο άνθρωπος, δεν βρίσκεις. Είναι ωραίο να εξομολογήστε στους ανθρώπους σας. Δεν είναι ωραίο να απολογείσθε και να δικαιολογείς τον εαυτό σου. Δικαιολογία είναι,ι όταν έχεις κάνει μια κουτσουκέλα και προσπαθείς να την μπαλώσεις. Συνεχώς προσπαθώ να ανακαλύπτω τον εαυτό μου και το κάνω καλύτερα γράφοντας σε ένα χαρτί. Το χαρτί με κάνει να έχω πιο δομημένη σκέψη, βάζει τις σκέψεις μου σε λογική ακολουθία και με κάνει να μην χάνομαι, να μην χάνονται αυτά που έχω στο νου  στην γρηγοράδα του χρόνου.

Εμπλέκομαι σε μια ζωή που μερίδιο ευθύνης έχω και εγώ με τις πράξεις μου. Κανείς δεν είναι παρατηρητής στην ζωή και όλοι έχουμε ενεργό ρόλο. Σκεφτείτε το πριν είναι πολύ αργά, πριν μας πάρουν τα χρόνια. Δεν ξέρω αν σε λίγα χρόνια θα είμαι ακόμα υγιής, αν θα ζω ακόμα, αλλά προσπαθώ να επενδύω στο κάθε λεπτό της ώρας, γι’ αυτό και μερικοί άνθρωποι με έχουν χαρακτηρίσει πολύ δραστήρια, παρόλα αυτά ακόμα δυσλειτουργώ. Και εδώ γελάω με την λέξη, είναι αστεία. Θα προχωρήσω όμως τον μονόλογό μου. Δεν έχω ανάγκη να ακουστώ, ούτε να αρέσω αλλά έχω βάλει σκοπό της ζωής μου να βοηθάω όπου μπορώ. Ας ξεκινήσω από τα βασικά πρώτα. Σκεφτείτε τι γεμίζει τον καθένα μας, εμένα το να βοηθάω τους άλλους. Μακάρι να μην προκαλούσα αναστατώσεις με τα λεγόμενα, πόσο μάλλον κόμπους στο λαιμό και πόνο στην καρδιά.

Αναγκαίες αλλαγές.......

10-07-2011

Τέλος μετακόμισης (Κυριακή μετά το Πορτο Ράφτη)

Η ζωή μου σε κούτες, αναγκαίες αλλαγές.

1 μεγάλη βαλίτσα (ρούχα καλοκαιρινά και μπουφάν)

1 σακούλα σκουπιδιών καλοκαιρινά

2 σακούλες χειμωνιάτικα

4 κούτες βιβλία

1 κούτα μπιχλιμπίδια

1 σακούλα φαρμακείο

1 σακούλα άπλυτα και μαξιλάρια

1 αρμόνιο

Και όλα τα υπόλοιπα δωρεές. Το συναίσθημα περίεργο. Αναγκαία Αλλαγή, αναγκαίο συναίσθημα-περίεργο. Μια πολυκατοικία τρία χρόνια. Εξαρτήσεις από τα υλικά. Εξαρτήσεις από τις αισθήσεις : αυτές τις 5. Τώρα πιο το συναίσθημα; Δεν το λες νοσταλγία, δεν το λες μοναξιά, το λες στιγμές, στιγμές γεμάτες. Το λες κομμάτια ζωής, το λες αναμνήσεις από ανθρώπους. Ήρθαν, περιμέναν και έφυγαν. Ήρθαν, πέρασαν και έμειναν. Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, όσοι έμειναν. Αγαπημένοι φίλοι-ες, περίεργοι-ες, εραστές. à Αναμνήσεις μετρημένες όσοι και οι δείκτες του ρολογιού για το κάθε τικ-τακ του δευτερολέπτου. Γιορτές,  μαθήματα, διαβάσματα, διαμάχες, τρέλες, έρωτες. Η μουσική παίζει πια σε μια δεμένη από «εύθραστο» μονοτική ταινία στερεοφωνικό που με συνόδεψε αυτά τα 6 χρόνια ζωής, συναισθημάτων, πόνου, λύπης και χαράς. Είναι περίεργο να αφήνεις  ένα τόπο τόσο συνειδητά, τόσο που με τρομάζει. Πάντα υπάρχει αυτή η αμφιβολία μέσα μου. Τόσες πολλές φορές και τόση ταραχή, μερικές φορές για το τίποτα, τόσο που σκόνταφτα πάνω σε λάθη. Και η μουσική θα σταματήσει να παίζει μόνο όταν το πω εγώ ή όταν κοπεί το ρεύμα. Ζωή χωρίς μουσική είναι σαν το φυστικι χωρίς τσόφλι.

Έλεγα λοιπόν συνειδητή ρεαλιστικότητα, πράξη με συνειδητές συνέπειες (δεν περίμενα πως οι συνειδητές πράξεις μπορούν να προκαλούν αμφιβολία).

Μια νέα αρχή λοιπόν, έτσι πρέπει να σκέφτομαι για να μην λυπούμαι γ’αυτά που αφήνω, ή που με αφήνουν.  Από την μία δεν αλλάζει τίποτα με το να τα φέρνω στην μνήμη, μόνο συνειδητοποιώ πόσο άλλαξα εγώ και πόσο μακριά είχα φύγει από αυτά παρά το κοντινό χρονικό της απόστασης  του τώρα με το τότε. Ξέρεις…..τέτοιου είδους αλλαγές (μετά συνεπάγονται αυθαίρετες και ασυνείδητες αναθεωρήσεις πράξεων-πραγμάτων-ανθρώπων και απαιτούν όχι μόνο αντικειμενική απόσταση για να δεις τα πράγματα ξεκάθαρα αλλά απαιτούν να βγάλεις και συμπεράσματα από τις αναθεωρήσεις. Από την άλλη πλευρά ας μην ξεχνάμε ότι  αυτά είναι που μας καθιστούν ανθρώπους γεμάτους εμπειρίες. 

Στιγμή αναθεώρησης και πάλι

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Υπήρξα ασυνεπής μέρες-μέρες. Βρίσκομαι στο γραφείο της δουλειάς μου Βερανζέρου Ομόνοια. Δουλειά υπάρχει, αλλά η ανάγκη για τροφή (σκέψης) ή κοινώς πείνα πνευματικής τροφής μου αποσπά την προσοχή και συγκέντρωση. Εντάξει είναι και κάπως χαλαρά τα πράγματα. Α! θυμήθηκα λοιπόν, απ’τη μία, μέρες Αγιοσύνησης  απ’την άλλη μέρες παραπλάνησης , ευγνωμοσύνης, αγάπης, κομπλιμέντων. Και λέω λοιπόν, και ενώ περπατάς στο δρόμο, και περνάς ακούς τα «Κύριε Ελέησον με» να πηγαινοέρχονται στα αυτιά σου και μάτια ξένα να σκανάρουν από πάνω μέχρι κάτω «την πίσω πλευρά του σώματός σου» Πως θα πρέπει να νιώσεις τότε. Σώμα δικό σου προκαλεί ξένο νου. Αν δεν μου αρέσουν τα κομπλιμέντα, είναι γιατί προκαλούν το νου. Ο νους με τα παιχνίδια προκαλεί τον εγωισμό και την περηφάνια. Αυτά με την σειρά τους την υπεροψία και όλα αυτά μαζί με κιάλια οδηγούν σ’ένα φαύλο κύκλο ψευδαισθήσεων που μόνο κακό μπορούν να με προκαλέσουν. Και γιατί κακό, μια λέξη, προσκόλησση σε επιφανειακές προσωρινές υλικές ανάγκες που οδηγούν «ίσως» στη λήθη βασικών αρχών όπως Ταπεινότητα, Ευγένια, Σεβασμός κ.α

Η καθημέρινότητα καθιστά την μνήμη μας μονότονη, συντηρητική, τη σκέψη μας στερεότυπη, μονόπλευρη, πλανεμένη. Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να νιώθω γοητευμένη ή αν θα έπρεπε να νιώθω ηλίθια . Και για τα δυο έχω μια εξήγηση  : Γοητευμένη γιατί θα μπορούσα να βρίσκομαι σε χειρότερη μοιρα (πάντα συγκρινόμενη μιλώντας) και αυτό να προκαλεί άλλου είδους προβλήματα. Ηλίθια γιατί αποκομίζω  κάτι το οποίο αφορά αφενός τη δεδομένη στιγμή και οπότε δεν αποκτά διαχρονική στιγμή αξία και αφετέρου γιατί δεν γνωρίζω το ποσοστό αλήθειας το οποίο εμπεριεχεται σε αυτό.

Αυτά προς το παρόν, βαρέθηκα.

Φιλανθρωπία εξαγνιστική

Δίχως συγκεκριμένο άλλοθι,

για μια καταδίκη που έρχεται

σ’ αοράτους πολέμους ανάμεσα ζεις

κοιμάσαι σ’ ορατούς

Ακολουθώ τα πράγματα και τα δέχομαι

όπως προστάζει….

θέλημα θεού

Και επανέρχομαι, ξαγρυπνώντας,

στους αοράτους πολέμους

με παιχνίδια φωτιάς να απλώνονται

ενώ παίζω με αυτά,

στις άκρες των μεσοπρόθεσμων γραμμών

πολεμώ.

Υστερόγραφο: Θελήματα θεού εν μέσω φιλανθρωπίας. Το ποίημα αυτό, γιατί για μένα έχει μια μελωδικότητα,  στην ουσία αποτελείται από δυο ποιήματα (αριστερά και στην μέση, και είτε το διαβάσεις ως ένα είτε το διαβάσεις ως δυο, το μύνημα είναι ένα)

" Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΙΣΘΗΜΑ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ;"

"Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει δε τη σκιάζει φοβέρα καμιά!" έλεγε το άσμα κάποτε.... αρχίζω και αμφιβάλλω για ποια  Ελλάδα μιλάμε..... άμα είχαμε ακόμα την εξυπνάδα ενεργοποιημένη, ίσως να μπορούσαμε να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες. Τώρα που όλα είναι τυποποιημένα, από το φαγητό μέχρι και την σκέψη, οδηγούμεθα σε εκ-πτώση λύσεων και ευστροφίας, εξ' ού και τα "ιδιαίτερα μαθήματα" από τους αλλοεθνείς....

Η ελληνικότητα είναι αίσθημα ή συνείδηση;

Πώς να απαντήσεις στη συμπαθέστατη αυτή ερώτηση, όταν (από δασκαλίστικη έστω διαστροφή) νιώθεις ότι και οι τρεις όροι που την απαρτίζουν έχουν ανάγκη να ξαναξοριστούν; Τον πολυσυζητημένο όρο «ελληνικότητα» δεν με χωράει εδώ να τον σχολιάσω, δυστυχώς. θα τον εκλάβω, λοιπόν με την τρέχουσα έννοια του «ανήκειν στο νεοελληνικό έθνος». Τον δεκάσημο όρο «αίσθημα» θα τον εκλάβω απλώς ως «συναίσθημα» η δε επίσης πολύσημος λέξη «συνείδηση» θα θεωρήσω ότι εδώ σημαίνει «ξεκάθαρη γνώση». Λοιπόν, για κάποιον που γεννήθηκε σ’ ένα τούρκικο κτίριο στην Καστοριά, ενώ οι βουλγαρόφωνοι της περιοχής απειλούσαν τον πατέρα του –επειδή εποίκιζε τους Πόντιους  πρόσφυγες –η ελληνικότητά μου είναι συναίσθημα , κυρίως. Δώστε μου, όμως , μιαν άλλη ευκαιρία να μιλήσω για τις εξόχως  κριτικές «γνώσεις» μου επί του θέματος….


Τι πιο μικρό ελληνικό αγάπησα.

Το «acqua» που δίναμε ως παιδιά στους  Ιταλούς αιχμαλώτους του ελληνικού στρατού το ’40, καθώς περνούσαν τα τρένα, και το «Αέρα» που φωνάζαμε λίγους μήνες αργότερα, τον καιρό της Κατοχής, όταν περνούσαν τα τρένα με τους Ιταλούς κατακτητές.


Η υπέροχη εκδοχή του Έλληνα.

Αν η ερώτηση αφορά την «υποκειμενική ερμηνεία των γεγονότων απ’ τον μέσο ομοεθνή μας, δεν μου έρχεται τίποτε το υπέροχο στο μυαλό. Αν πάλι σημαίνει μια σπουδαία μεμονωμένη «έκδοση» (άποψη ή πράξη), ανάμεσα σε πλείστα άλλα, θα πρόβαλλα το έργο εκείνης της μειονότητας δασκάλων στην 9χρονη παιδεία, οι οποίοι μελετούν συνεχώς, διδάσκουν με πάθος, αγαπούν εμφανώς-και πένονται υπερηφάνως. Μόνον αυτοί είναι η υπέροχη ελπίδα μας. (Μειονότητα, είπαμε.)


Αυτό που με χαλάει.

Ο αχάλαγος λαός μας-κατ’αποφασιστική πλειονότητα, από πάνω ίσαμε κάτω: Όλοι σχεδόν οι αντικειμενικοί δείκτες μας κατρακυλάνε μονίμως (δεκαετίες τώρα) κι εμείς παιανίζουμε τα παραμύθια μας στο σαλόνι του «Τιτανικού».

Προσόν η μειονέκτημα να είσαι  Έλληνας σήμερα;

Τίποτε απολύτως από αυτά τα δυο. Δεν είναι η αίσθηση μιας εθνικότητας που κάνει έναν άνθρωπο να είναι δίκαιος, παραγωγικός ή ευτυχής. Αλλά και η γνώμη αλλοεθνών για ένα άτομο διαμορφώνεται πολύ γρήγορα με βάση την καλοσύνη του, την εργατικότητά του, τις ευαισθησίες του-και το τσαγανό του. Δεν συμμερίζομαι, όμως, τη μοδάτη απέχθεια κατά παντός «εθνικού» : Οποιαδήποτε σκύλευση της έννοιας κι αν έγινε στο παρελθόν, σήμερα το συσπειρωμένο έθνος προστατεύει τα λαϊκά συμφέροντα-και όχι ένα σκορποχώρι από αλληλομισούμενα γκρουπούσκουλα.


Παράγει πολιτισμό ο Έλληνας της νέας εποχής ή μένει προσκολλημένος σε μια ρητορική ελληνικότητα ;

Η δεύτερη εκδοχή του ερωτήματος υποδεικνύει ήδη ένα μέρος του προβλήματός μας-άρα, κόφτε λίγο τα μεγάλα λόγια, για να φανούν και μερικά έργα. Κατά τα λοιπά, πάντως, φαίνεται ότι η καλλιτεχνική και η επιστημονική παραγωγή των Ελλήνων δεν συγκρίνεται δυσμενώς με τα επιτεύγματα άλλων ευρωπαϊκών χωρών-τηρουμένων ορισμένων αναλογιών πάντοτε. Εκεί όμως όπου φαίνεται ότι είμαστε δυσπερίγραπτοι, είναι η μέση συμπεριφορά μας μέσα στην καθημερινότητα-λυδία λίθος α-πολιτισμού αλάνθαστη.

Με ποια ταυτότητα οι Έλληνες περιέρχονται στον σύγχρονο κόσμο;

Την ταυτότητα των προσωπικών χαρακτηριστικών, ικανοτήτων και επιτευγμάτων τους. Προφανώς μόνο με αυτήν.

Το ελληνικό μου «γιατί» κι ένα «πρέπει»που πέταξα.

Βάζοντας ένα κόμμα μετά το «γιατί», συμμετέχω κι εγώ στο (διαδεδομένο πλεον) ερώτημα «γιατί αφήσαμε να πάνε χαμένα τριάντα χρόνια τώρα;» . Εξάλλου, πετάω πίσω το «πρέπει»σε όσους (πάμπολλους) γονείς απαιτούν απ’ το…. Κράτος ολόκληρη την παιδεία και την δια-μόρφωση των τέκνων τους, ενώ οι ίδιοι ασχολούνται μόνο με το μπούκωμα των παιδιών με γνώσεις. Πετάω επίσης ανάλογα «πρέπει»για πλήθος άλλα περιστατικά του πολιτικού κονφουζιονισμού που μας δέρνει.


Ο έλληνας ποιητής μου.

Και το όνομα αυτού Άγγελος. Άγγελος Σικελιανός. «Μα καλά, αυτός ο μεγαλόστομος;»Σας συγκλόνιζε όμως η μεγαλοστομία «σημαίες φοβερές της λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αέρα»-γιατί δυσκολεύεστε με το «Χριστός Ανέστη –Γιώργαινα ο Βαγγέλης»;


Η αδιαπραγμάτευτη ελληνική αλήθεια μου.

Δεν θα με παρεξηγήσετε εάν θυμίσω ότι είναι δύσκολο να μιλάει κανείς την Αλήθεια. Πολύ δε λιγότερο για μιαν αλήθεια ειδικότερης προελεύσεως –και μάλιστα αδιαπραγμάτευτη. Παρά ταύτα, κάτι που θα θεωρούσα πολύ σπουδαίο σε μεγάλο μέρος της ιστορίας των αρχαίων Ελλήνων είναι η απόφαση της θυσίας για χάρη της πόλεως-ένα λαϊκό ηθικό μεγαλείο «κοινωνικής αλληλεγγύης», το οποίο παραείναι χλωμό σήμερα.

Η οδός των Ελλήνων στο παγκόσμιο χάρτη.

Είναι η ίδια η Οδός που ακολούθησαν οι Έλληνες οικοδόμοι, έμποροι, λόγιοι, διοικητικοί, στρατιωτικοί, από τα μέσα του 17 ου αιώνα ως τα μέσα του 19 ου, μέσα σε όλη σχεδόν την Ευρώπη –και στην Ελλάδα.

Ο Θεοδόσης Τάσιος είναι καθηγητής του ΕΜΠ και η διάλεξή του στο Megaron Plus την Πέμπτη 22 Απριλίου (κάμποσα χρόνια πριν) έχει θέμα της την «Ανατομία ήθους και πολιτικής»

Δια στόματος Ματίνας :

Εντάξει διαβάζοντας μετά από πολλά χρόνια το «πρώτο»ουσιαστικά άρθρο που έχω στο πορτοφόλι μου καταλαβαίνω τι ήταν αυτό που με είχε μαγέψει και συνάμα από την άλλη πλευρά «χαλάσει» σε αυτό το άρθρο. Εξηγώ συνοπτικά. Το μαγικό κλειδί-λέξη είναι «η ελληνικότητα», και ότι παράγωγο προέρχεται από αυτήν την λέξη. Δευτερευόντως, συντακτικά και γραμματικά, με τράβηξαν οι  πολυσύνθετες λέξεις που κάνουν το κείμενο όχι μόνο διφορούμενο και αντιφατικό-αντιθετικό αλλά επίσης γίνονται βήματα που οδηγούν σε ένα πολυσύνθετο αποτέλεσμα. Κινούν τα νήματα και σε κάνουν να θέλεις να σκεφθείς αν όλα αυτά ισχύουν (και μην μου πείτε πως εσείς ταυτόχρονα με την ανάγνωση δεν σκεφτόσασταν!). Αυτό που με «χάλασε»από την άλλη πλευρά είναι η συνειδητοποίηση του πόσο προσκολλημένος μπορεί να είναι κάποιος σε μια λέξη (και δεν μιλώ για τον συγγραφέα), πως αυτή η λέξη επηρεάζει ανθρώπους, δημιουργεί περίεργες καταστάσεις όχι πάντα με θετική έκβαση (γιατί μην ξεχνάμε πως είμαστε και pessimistες), τοποθετεί ταμπέλες, εξαφανίζει αρχές, ταλανίζει για χρόνια ψυχές από τα ψυχικά τραύματα που δημιουργούνται.

Όσο εύκολο-δύσκολο είναι, λόγω των περιστάσεων γενικώς και ειδικώς,  να λές ότι είσαι Έλληνας άλλο τόσο εύκολο-δύσκολο είναι να συνειδητοποιήσεις αν αυτό που λες «όντως στέκει» ή να το πω περισσότερο ελληνιστί αν εμπεριέχει μια δόση αλήθειας και κατά πόσο θα έπρεπε να φανατίζεσαι με μια λέξη.  

Σκοπός του κειμένου μέσα στο πορτοφόλι μου είναι για να μου θυμίζει στιγμές –στιγμές ότι δεν θα πρέπει να φανατίζομαι με πράγματα-ιδέες , είτε αυτά αφορούν την  «ελληνικότητά μου», είτε άλλους ανθρώπους είτε ακόμα και με τις ίδιες τις καταστάσεις.