Όταν σιωπήσω

 Και όταν σιωπήσω θα είναι πλέον πολύ αργά...όταν δεν θα έχω ποια φωνή να μιλήσω, να εκφραστώ θα είναι ήδη πολύ αργά...ένας κόμπος...και σιωπή. 

Σύνοδος Κορυφής

Μετα από πολύωρες συσκέψεις εαυτου-καρδιας, ήρθε η στιγμή να γίνει η σύνοδος κορυφής. Δεν είναι μια αναπτυξιακή φάση, είναι περισσότερο μια συνάντηση για να μπουν επι τάπητος όλα τα δεδομένα προσωπικής εξέλιξης, να παρατεθούν τα δεδομένα, να ειπωθούν οι προκλήσεις, οι κίνδυνοι, τα βήματα, οι σκέψεις ισχύος.

Παρασκηνιακά, κάθομαι για καφέ μόνη μου με ένα καφέ, ένα βιβλίο, έναν υπολογιστή, μέσα σε μια έμμεση προσπάθεια να ξεκαθαρίσω και να διευκρινίσω τι γίνεται γύρω μου. Με λογικοφανής παρασκηνιακά δρώμενα προσπαθώ να προσδιορίσω τις συνθήκες με τις οποίες θα εμπνευστώ να κατατάξω αυτά που με απασχολούν περισσότερο. Όταν δω βέβαια τα δύσκολα, οπισθοχωρώ στην έμφυτη τάση παρορμητισμού και διευθέτησης πραγμάτων και αναλώνομαι σε άλλου είδους καταχωρήσεις σκέψεων. Κάνω μια παύση προς στιγμής γιατί έχω επισκέψεις και επανέρχομαι.  

Χρόνος, Τρέλα, Μαζί, Βίωμα.... Σχέση Ασυμφωνίας

 Έχεις δίκιο...λογική...ο χρόνος λένε είναι ο καλύτερος γιατρός, λένε σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα ξεκάθαρα...έχουν δίκιο...ο χρόνος...

Άλλες φορές λένε...ότι δεν υπάρχει χρόνος...πότε; 

...στην τρέλα...στην απόγνωση...στο πλησίασμα του θανάτου. 

Ο χρόνος και η λογική ...συνδυασμός που σε κάνει να προχωράς όλο και πιο γρήγορα...στη μοναξιά (;) άλλοτε στην ευτυχία κάτω από συνθήκες συμφεροντολογικές

Ο χρόνος... είχα μαζί του θέματα στο παρελθόν - στήνεις ένα σκηνικό, ουτοπικό, πάνω σε συνθήκες που τις έχεις βαφτίσει "τρέλα", "μαζί"...και πορεύεσαι - τώρα με το χρόνο κάνω βήματα...διερευνητικά μια "στο σε μια στιγμή- στο νιώθω - τρέλα" μία "στην προοπτική-πρέπει-λογική". Υπάρχει και ένας τρίτος συνδυασμός "στιγμή --> προοπτική --> θέλω --> λογική --> πρέπει"...και ύστερα τι (;) ο χρόνος πάλι λιγοστεύει...τόσο που σε φέρνει στην απόγνωση....

Έχεις ένα βίωμα... που κάποιος στο χαρίζει για να κερδίσεις χρόνο...γιατί είσαι σε εκείνο το ηλικιακό υπόβαθρο που ο χρόνος δεν σου επιτρέπει τα παλιά λάθη...αν δεν θες να χασεις από δίπλα σου ανθρώπους που αγαπάς... αφήνεις τον χρόνο να "σου επιτρέπει" να κάνεις λάθη όταν έχεις αποφασίσει να πορευτείς μόνος...πόσο εγωιστικό στα αλήθεια. 

Αφήνομαι στην στιγμή...παράλληλα αφήνομαι στο "όλα για κάποιο λόγο γίνονται"...και έρχεται η στιγμή, που δεν είναι πια μια στιγμή αλλά μια απόφαση...και είναι εκεί στην μετατροπή του χρόνου που οι αποφάσεις που θα παρθούν θα είναι ένας συνδευτικός κρίκος μεταξύ στιγμής-τρέλας και διάρκειας-λογικής. Είναι εκεί που μεταπηδάς φάσεις ενήλικης ζωής και στιγματίζεσαι βιωματικά. 

Επιστροφή στην συνοχή, έλεγα....και έχω "αποφασίσει" να "ζήσω την στιμγή"...με έναν επαγωγικό συλλογισμό- και σε παράλληλα σύμπαντα σκέψης, έχω έντονο αυτή τη στιγμή το αίσθημα της μοναξιάς - μαθαίνω λοιπόν τώρα να ακούω αρχικά λεκτικά το "μαζί" - με πνίγει το σχετίζεσθαι με αυτό τον τρόπο - όταν το μαζί είναι στα πλαίσια του "κάποιος-βρέφος-άνθρωπος" μας αναγκάζει να είμαστε στο τώρα. 

Από την άλλη έρχομαι να αποδεχθώ ότι κατόπιν ωρίμανσης η τρέλα από κάποια ηλικία και μετά δεν σου ανήκει σαν λέκη, σαν ιδέα (γιατί αν καταλαβαίνεις εμπειρικά και μόνο πλεον ξέρειες τα συν και τα πλην μιας πράξης...οπότε κατ'επιλογήν μπαίνεις σε αυτή την τρέλα με την λογική προδιάθεση. 

Η τρέλα λοιπόν με όλη την έννοια της στα πλαίσια που ο κόσμος θέλει να την χρησιμοποιήσει δεν υποδηλώνει λογική, πρέπει, όρια, ρίσκα. 

Να καταλάβω λοιπόν ένα παιδί, 14, 24 χρονων να κάνει τρέλες γιατί πολύ απλά δεν έχει ακόμα εκείνα τα βιώματα που θα κάνουν την αντίληψή του και την διάκριση του πιο ξεκάθαρη και αντίστοιχα θα πορευτεί με τις καλύτερες γι'αυτόν προσπάθειες, προσεγγίσεις, πράξεις. 

Δεν το δέχομαι όμως από εναν 27, 34, 39 χρονών ενήλικα να χρησιμοποιεί την "τρέλα" όπως ακριβώς την κάνει ένας έφηβος. Η τρέλα σε αυτές τις ηλικίες (η τρέλα με την έννοια του εφήβου) κρύβει κάτι ψυχοπαθολογικό (κάτι ξεχασμένα εφηβικά νιάτα, μια απόγνωση που εμφανίζεται λόγω χρόνου...ένα βήμα ωρίμανσης που δεν έγινε ποτέ...ένα δισταγμό, ένα φόβο. 

Σήμερα έμεινα με τον εαυτό μου. Και ας γίνουν οι "στιγμές" "αποφάσεις". Δεν θέλω να νιώσω το μαζί.

Βρες στον εαυτό σου έναν άνθρωπο που σε αγαπάει

 "Βρες στον εαυτό σου έναν άνθρωπο που σε αγαπάει.

Έναν άνθρωπο που σε αγκαλιάζει ξαφνικά και σε φιλάει συχνά. Έναν άνθρωπο που σε βοηθάει στην οικιακή εργασία και όχι διότι αναγκάστηκες να το ζητήσεις. Βρες στον εαυτό σου έναν άνθρωπο που θα σε εκπλήξει, με ένα δείπνο, ένα απροσδόκητο δώρο,με σκέψη. Έναν άνθρωπο που σε παρηγορεί για να σε κάνει να αισθάνεσαι καλά μετά από μια βαριά μέρα. Βρες στον εαυτό σου έναν άνθρωπο που σε κοιτάζει σαν να εισαι το πιο όμορφο και πολύτιμο πράγμα στον κόσμο. Βρες στον εαυτό σου έναν άνθρωπο που θα σου δώσει τουλάχιστον μία φιλοφρόνηση την ημέρα, που σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα ανά πάσα στιγμή. Έναν περήφανο άνθρωπο για το ποιον σου, που δείχνει υπερήφανος στο κόσμο για εσενα. Έναν άνθρωπο που ξέρει να σε κάνει να γελάς και να διασκεδάζεις. Έναν άνθρωπο που ξέρει να ακούει, να καταλαβαίνει, και όχι να ακούει για να απαντήσει. Έναν άνθρωπο που βγαίνει από το δρόμο του για να εκπληρώσει τις επιθυμίες σου επειδή σε αγαπά. Έναν άνθρωπο για να σε προστατεύσει, να σε κάνει να νιώθεις ασφαλής. Έναν άνθρωπο που σε βάζει πρώτο. Βρες στον εαυτό σου έναν άνθρωπο που σε κάνει να θέλεις να ζήσεις, για να κάνετε τις μέρες σου υπέροχες. Έναν άνθρωπο που ποτέ δεν σε κάνει να αισθάνεσαι μόνος. Έναν άνθρωπο που σε κάνει να αισθάνεσαι πλήρης και χωρίς την έλλειψη άλλου. Έναν ικανό, σίγουρο άνθρωπο. Ένα τίμιο άνθρωπο. Ειλικρινή. Βρες στον εαυτό σου έναν άνθρωπο που κάνει τον κόσμο σου καλύτερο και όχι χειρότερο."

Πάντα

 Τι είναι το πάντα...; Μια ψευδαίσθηση...επιπόλαια, λακωνική, ένα κομπλιμέντο που θρέφει τον εγωισμό και ξύνει ασυνείδητα την πληγή...

Μεταρρυθμίσεις

 Οι ζωές μας...οι δικές μας ζωές, μας ανήκουν. Οι σκέψεις μας...παρόλο δικές μας, ανήκουν αλλού...Παλεύει η θύμηση με τον χρόνο, ξεριζώνονται οι σκέψεις για να προχωρήσεις, άλλες φορές συνειδητή και απόφαση δίχως ιδιαίτερες επιπτώσεις, άλλες φορές επώδυνη, χρονιαία, ακούσια και επίμονη...Έχω ένα βάρος...είναι απο τις παλιές θυμήσεις, έχω μια θίψη για το άδοξο τέλος που μόνο με κοροιδεία επήλθε...Έχω μια αγάπη καινούργια, πολλά υποσχόμενη...αλλά δεν φτάνει σε βάθος αυτό που ένιωθα, είναι περισσότερο η θλίψη που αναδύεται...και ειναι περισσότερο η επαφή που δεν υπάρχει...στοιχίζει...ξερίζωμα...

Αναθεωρήσεις

 Και κάποια στιγμή μετράς τα χρόνια...τους φίλους...και βλέπεις πόσα απέμειναν...πόσα σου δόθηκαν....τι ένιωσες και τι έζησες...αναρωτιέσαι πως τάχα δεν θυμάσαι στιγμές...αλλά ξέρεις μέσα σου πως παραπλανιόσουν....ένιωθες πως ταχα κάτι πήγαινε στραβά αλλά δεν ήξερες...τώρα...έπειτα από χρόνια διαπιστώσεων ξέρεις πως πραγματικά δεν ζούσες την στιγμή. Δεν είναι πως σε πιάνει η απελπισία...γιατί σαφώς μπήκες στον «επαναπρογραμματισμό». Είναι που αναρωτιέσαι ένα «γιατι», γιατί τώρα. Βλέπεις όμως πως το γιατί δεν σε πάει μπροστά. Κανέναν δεν πήγε μπροστά το γιατί. Αυτό που σε πάει μπροστά είναι τι έφταιγε, τι μου προσέφερε τάχα «η επιτάχυνση» τι μου προσέφερε «η απαιτούμενη/προσδοκώμενη έκπληξη, μοναδικότητα». Αναλογίζομαι. Μιλάω μετά από χρόνια με αυτή που έχω ονομάσει «Ωραία μου Ελένη». Έχουν περάσει χρόνια έκτοτε...έχουμε ενηλικιωθεί και οι δυο. Έχουμε προοδεύσει...η ύπαρξη και των δυο εχει γίνει μισο συνυπαρξη.

Αποφόρτισης....

 Zορίζομαι και αποφορτίζομαι από έναν κόσμο του συνεχούς βεληνεκές και ξεφεύγω από την βελόνα ραπτικής που έμελε να είναι ο θάνατος μου. Τόσο χρειάζεται για να πεθάνω, ένα τσίμπημα. Είναι η αρχή της μετάστασης....ειναι τα πραγματα που κάνω να μετ-ανασταίνονται...Κοιτώ το γκρίζο του ουρανού...βροχή τριημερής...κεκλεισμένη των παραθύρων, κάτω από την στεγη που δεν μου ανηκει. Λέω πως προχωρώ και πορεύομαι. Λέω πως τα πραματα αλλάζουν...είναι τελικά η αρχή των γενομένων. Προοδεύω....

Ματίνα Πετροπούλου 

Ισσοροπίες...

Ισοβαθμίζω τις ισορροπίες μου με την πραγματικότητα. Βλέπω και διευρευνώ αυτό που φαίνεται βέλτιστο. Ξυπνώ εμπνεύσεις και διαισθάνομαι πως κάπου τα πράματα αρχίζουν και αλλάζουν. Έρχομαι σε επαφή με ένα νοητικό κόσμο και οσμίζομαι την αίσθηση του νιώθω. Είναι πως... πριν μια δεκαετία αγωνιούσα για το γίγνεσθαι, κάπως τώρα όμως νιώθω πως το διαισθάνομαι. Είναι αλήθεια...αφουγκράζομαι...πως ο χρόνος που με τρόμαζε, τώρα ειναι διαχειρίσιμος, τώρα πατώ σταθερά σε ασταθές περιβάλλον. Νιώθω, πως οι αρχές μου αναδιαμορφώνονται, δεν μου αρέσει η προσαρμογή....αν και θα έπρεπε...αλλα νιώθω πως κάτι μέσα μου αλλάζει...παρόλο που ακόμα υπάρχει αυτή η ρομαντική μελαγχολία.

Ισσοροπίες...

Ματίνα Πετροπούλου

Ξεδιψώντας την ετοιμοσύνη.

Και ονόμασα τους ουρανούς σου

καλοκαιρινά μαθητεύματα,

αστέρια τα μάτια σου,

σε μελαμψά απογεύματα.

Τα χέρια σου έτοιμα για χειροφίλημα,

μα αρνήθηκες την αγκαλιά.

Όσο έτοιμος και αν φάνηκες, επιτακτικά

στα μάτια μου,

άλλο τόσο δεν ήσουν για μένα,

λες.

Έτσι λοιπόν

και εγώ ξεδιψώ την ετοιμοσύνη σου.

Σε έναν άλλο ουρανό. 

Επιστροφή στην Δύση και ποιητικό νεύμα...

«Εξωστρέφω» την εσωστρέφεια και δημιουργώ. Νιώθω πως κάτι αλλάζει από ώρα σε ώρα, μέρα με την μέρα. Νιώθω πως ο κόσμος απλώνετε την ώρα που εγώ στενεύω τα όριά μου ενώ ψάχνω την επιστροφή. Διακυμαίνομαι και απλώνω τις χορδές της φωνής μου αναζητώντας το ανάλογο. Ρωτώ απτές αποδείξεις και με τους μήνες αποδεικνύετε πως κατρακυλιέμαι και πάλι προς την Δύση. Κρύβομαι πίσω από τις λέξεις για να μην φανερωθεί η έννοια τους. Αναδιπλώνομαι μόνο με την υπόνοια πως δεν θα είναι αυτό που μπορεί να έχω στο μυαλό μου. Ποιητικό ημερολόγιο μου είπε κάποτε κάποιος αξιόλογος και το επιδοκίμασα. Δοκίμασα να δεχτώ την γλυκύτητα που απορρέει από την προσπάθεια αναγνώρισης. Ματαιότητα φωνάζουν οι άλλοι για την προσπάθεια. Εγώ φωνάζω πείσμα… .Ήθελα ακόμα και με λάθη συντακτικά να υπερισχύω με ποίηση. 

Σταχυά και καλοκαιρινά όνειρα

Υπήρξα γιος ανθρώπου

κατεβαίνοντας το βουνό
κατάλαβα την ύπαρξή μου.
Με αστερισμούς κρύβω τα όνειρα μου
Την αλήθεια μου κοιτώ κατάματα στον ήλιο.

Υπήρξε στιγμή στον άνεμο
που έλεγα τόσο πώς εγίνει
όπως η βροντή στα σύννεφα πώς λάμπει.

Κατάλαβα το αεράκι
όπως βουβά παίρνει
τα μαλλιά από τον ώμο
Δροσιά

Ένας καφές και ένα βιβλίο
στα χέρια βαστώ την γνώση
Δεν είναι η πρώτη φορά
Τα απόκρυφα διαβάζω
του γνωρίμου

Κοιτώ στα μάτια
τα μάτια άλλων
αυτά πως προσπαθώ να ερμηνεύσω

Την λέξη πιάνω και αφήνω
όπως τα ψάρια στα δίχτυα των ψαράδων
Ημερώνω τον εαυτό
κ' ημερώνοντας, ξημερώνω

Όπως το φτερό το φύλλο
και ι μέλισσα πετά σαν το πουλί
Κοιτώ την απλότητα
Βουβά αναπολώ

Στροφές και ρήματα
στου ονείρου τα κύματα πετώ
Καρδιές και βήματα
και ξάφνου χτυπήματα
στην πόρτα μου θωρώ

Χρυσό και κέντημα
Κερί και μέλισσα
Χάνω τον συνειρμό

Νεάπολη, Αγ. Απόστολοι, Αύγουστος 2014

Επισκευαστές καρδιών

Χαιρετώ, 

Τον κόσμο που απομακρύνετε σε μια πόλη που θορυβεί. Συγκροτώ τα χέρια μου στις τσέπες και προχωρώ κοιτώντας με το κεφάλι κάτω. Μετρώ. 1, 2, 3 βήματα που ο ρυθμός τους ακολουθεί την σκέψη.

Ρομαντισμός άθελά μου κινητοποιώ την έκτη αίσθηση και συνευρίσκομαι με το σκοτάδι, την σκέψη και λίγο κρασί. Αγνοώ τον θόρυβο.

Έρχεται η άλλη μέρα. Ξεκινάς το πρωί με τον ήλιο που σου καίει τα μάτια. Δεν σου αρέσει η μέρα. Φτάνεις στο ηλιοβασίλεμα, λαχανιασμένη.

Το δροσερό αεράκι κουνάει τα μαλλιά μου, κοιτάω τα σχήματα και τις σκιές των βουνών. Και πίσω κρυμμένος ο ήλιος. Αλήθεια κρύβετε? Λάθος υπόβαθρο. Θα έπρεπε να είναι κολλημένος στην κορυφή του βουνού, μόλις σε εκείνη την στιγμή που αρχίζει να γίνεται ηλιοβασίλεμα, για να μπορέσει να ενεργοποιεί πάντα εκείνο τον ρομαντισμό που σε κάνει να νοσταλγείς.

Ομάδες ανθρώπων διακινούν εμπορεύματα καρδιάς. Ψάχνουν να πλουτίσουν από καρδιές γεμάτες ευτυχία. Τις κρατούν στο παζάρι για μέρες, χρόνια. Υπάρχουν και οι μισο-σπασμένες, εκείνες που είναι για κατασκευή. Αυτές κανένας δεν τις θέλει, κανένας δεν θέλει να τις επισκευάσει. Γιατί να μην αγοράσω μια καινούργια καρδιά, λένε. Οι καινούργιες καρδιές μικρές σε μέγεθος μεγάλες σε χωρητικότητα. Όσο τις χρησιμοποιείς τόσο πιο πολύ ζαρώνουν, ρυτιδώνουν, μαυρίζουν. Ψάχνω κατάστημα επισκευών. Μάταια πλέον, έχουν κλείσει λόγω κρίσης. Οι επισκευαστές κρυμμένοι στα σπίτια τους φτιάχνουν ψεύτικες καρδιές ζωγραφιστές με πολύ χρώμα, δήθεν για να τις κάνουν ζωντανές. 

O nai….pane meres…polles…oxi xronia ostoso….den exo anatheorisi…den xreiazete pros oras …apla I let it flow…like the river towards the sit basin….Vriskomai stin materialistiki Singapore gia anexigitous logous …. Enas monaxa logos mporei na ipothei pros oras, douleia. Alla protimo na min pezo me to keimeno mou. Briskomai se fasi kenis adraneias…dixos motivation kanontas auto pou oi alloi orizoun eutixismeni zoi…well eutixismeni…give me the word…the H the A the P and the rest of it. Give me the definition of it….Nothing else matters…you give me job and food and you wait for me to declare happy? Small word to cover the majesty of its kind. Tha giriso, den vrisko ton logo tis paramonis mou edo. “Douleies iparxoun” en antithesei me ta lefta pou den iparxoun…alli apotixia kai auti stin Ellada…Kaneis den tha meinei xoris douleia…Kali kardia kai agapi na iparxei kai ola tha vrethoun…

Και ενώ θα έπρεπε οι μέρες να περνάνε, σκοπούς να φέρνουνε και πίσω να γυρνάνε, κοιτώ και χάνομαι ξανά από την αρχή, σε ένα κύκλο που πατώ δίχως πνοή.... Οι μέρες έρχονται και φεύγουν και περνάνε, με προσευχή γεμίζουν ξεσπάνε...

Παύση/Πραγματικότητα ΔΙΧΩΣ «Τέλος»

Είχα καιρό να κάνω την παύση μου. Ξέρεις δεν είναι εύκολο όταν το μυαλό συνεπαίρνουν τα σχέδια, προγράμματα και πλάνα. Περίοδο επ-αναπροσαρμογής στα πάτρια εδάφη : Μήνες. Μήνες πολλοί.

Μια εβδομάδα και κάτι μέρες για να μπορέσω, δίχως να έχω κάτι άλλο να κάνω στο χωριό, να βρω την έμπνευσή  μου. Για να βρεις την έμπνευση όταν σε διακατέχει το απόλυτο συναισθηματικό κενό χρειάζεσαι σιωπή, την απόλυτη ηρεμία και αδράνεια. Μια αδράνεια που δημιουργείται όχι γιατί έχεις, αλλά δεν κάνεις σκόπιμα πράματα, αλλά μια αδράνεια που δημιουργείται εκεί ακριβώς που όλα είναι τακτοποιημένα και κανείς δεν σε επιβαρύνει με καινούργιες δραστηριότητες. Για να το απλουστεύσω, διακοπές. Απλά είναι που το διακοπές ακούγεται κάπως, λες και είσαι κανένας τεμπέλης κανένας χαϊρης.

Σε αυτή την φάση της ζωής μου δεν είναι που υπάρχουν στιγμές που ξαναβρίσκω τον εαυτό μου, αλλά είναι οι στιγμές αυτές που έχουν διάρκεια και συνεχώς μαθαίνω τον εαυτό μου. Θα σκεφτείς, ότι τον εαυτό σου  ψάχνεις να τον μάθεις από τα 22 σου χρόνια (παλιά έλεγα από τα 17, αλλά τότε ζούσα μια άλλη πραγματικότητα). Είναι μαγικό σαν κάθε χρόνος που περνά να είναι μια άλλη πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που ρέει τόσο γρήγορα όσο ένα πέταγμα του πουλιού στον αέρα. Κοιτάς πίσω. Γιατί έτσι σου έμαθαν, και βλέπεις πόσο σε άλλαξαν οι καταστάσεις.

Πραγματικότητα δίχως τέλος είναι σαν ένα μισοφαγωμένο μήλο ή όχι? Πως θα ήταν η πραγματικότητα δίχως τέλος (τέλος = το αποτέλεσμα, το τελείωμα μιας πράξης, ή τέλος = σκοπός), μια αέναη κίνηση, ένας διαρκής αγώνας για το τίποτα. Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να είναι μαχητής και κάποια στιγμή να απολαύσει ή όχι τους καρπούς του αγώνα του. Πλέον, δεν μου αρέσει η πραγματικότητα δίχως να σκέφτομαι το τέλος της. Αποθαρρύνομαι και τεμπελιάζω, χωρίς να εξαιρώ το γεγονός ότι πεισμώνω ταυτόχρονα. Δεν μου αρέσει λοιπόν η πραγματικότητα δίχως τέλος.

Επιστρέφω στην αρχική μου παράγραφο όπου αναφερόμουν στην παύση. Είναι αναγκαία λοιπόν η παύση, βρίσκεις τον εαυτό σου αν και εφόσον διαθέσεις τον χρόνο σου να σκεφτείς από το να κινείσαι μονάχα έτσι απλά για να λες ότι λειτουργείς. Σκέψη είναι η τροφή της ψυχής. Είναι μαγικό στιγμές-στιγμές πως συμβιώνει η ψυχή και το σώμα στην απόλυτη αρμoνία. Είναι μαγικό και συνάμα όχι τυχαίο. Όποιος πιστεύει μπορεί να αντιληφθεί την εικόνα αυτή. Και είναι άλλοτε σοκαριστικό να συνειδητοποιείς πόσο λεπτεπίλεπτη και ευαίσθητη είναι αυτή η χορδή. Ένα τσαφ! ή πραφ! και ο άνθρωπος τρελαίνεται. Η παύση χρειάζεται για να μπορέσεις να συνειδητοποιήσεις, που βρίσκεσαι, τι κάνεις, ποιος είσαι. Ο άνθρωπος δεν είχε ποτέ άλλοτε άλλα πιο βασικά ερωτήματα από τα τρία παραπάνω. Θεμελίωσε την σκέψη και την εξέλιξη του πάνω σε αυτές τις αναζητήσεις. Πέθανε αναζητώντας τις λύσεις τους.

Παύση λοιπόν, ανάσα φρεσκάδας για την ψυχή ή όχι? Απολαμβάνω λοιπόν αυτή την παύση κάτω από τον μεσημεριανό ανοιξιάτικο ήλιο. Αξία.

Ακούσματα αληθινής μικρότητας αντικρίζω  θέλω να βλέπω τον ουρανό. Μόνο με αυτόν θέλω να ξεδιψάω τα μάτια μου.  Αναζητώ την απλότητά των πραγμάτων ακούγοντας μόνο τα σύννεφα που κινούνται. υπάρχει κάπου, κάπως, κάτι. Υπάρχει θεός, σιωπηλός και ενεργός σε κάθε αναπνοή μας. Είναι που η ματαιοδοξία μας κάνει να κοιλοπονούμε, να τρίβομαι τα μάτια μας από την κούραση που πηγάζει από πράματα πολύπλοκα, πολυφιλόδοξα. Προστρέχω σε ότι μη φιλόδοξο. σκέψου καθαρά δεν είναι που μιλώ για αισιοδοξία, αυτή η λέξη εξάλλου αντηχεί και ζωηρή και φωτεινή και χαρούμενη, είναι που μιλώ για την φιλοδοξία. Αναρωτιέμαι λοιπόν, λογής, λογής άνθρωποι, έχουν μια φιλοδοξία ατελείωτη. Μπορούμε άραγε να πούμε ότι η τελειότητα είναι ο αυτοσκοπός και η φιλοδοξία το μέσω; Όπως δεν μπορείς να αγγίξεις την τελειότητα, και ο καθένας μας το επιβεβαιώνει έτσι και η υπέρμετρη φιλοδοξία έχει τα δικά της όρια.

Αναρωτιέμαι ποιος είναι ο λόγος που οι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι απλοί. Ή μάλλον προσπαθούν να απλοποιήσουν την ζωή τους μέσα από μια πολυπλοκότητα των πραγμάτων. υπέρμετρο λάθος ή μάλλον υπέρμετρη παραπλάνηση. Λίγο μυαλό να είχε ο κόσμος τότε τα πράματα θα ήταν πολύ καλύτερα... λίγη ωριμότητα που λένε και στο χωριό μου.Ωριμότητα πάνω στην ουσία των πραγμάτων, για μένα δεν σημαίνει απαγόρευση της ελεύθερης βούλησης (μιας και αυτή την ορίζω και μέσω της παρορμητικότητας . Ωριμότητα για μένα σημαίνει έχω επίγνωση ότι ο κόσμος θα γίνει καλύτερος στηριζόμενος στην αρχή της υπέρμετρης αγάπης, και όχι της φιλοδοξίας. Αν ο καθένας μας, αγαπούσε οποιοδήποτε τριγύρω του ή τον αγαπούσε κάπως περισσότερο κοίτα πόσο απλά θα ήταν τα πράματα: καθόλου εγωισμός, αλληλοβοήθεια, αλληλεγγύη, κατανόηση. 

Άνθρωποι είμαστε και στην γη βρισκόμαστε.... θα ήταν παράλογο να υπάρχει ομοιογένεια των πραγμάτων, αλλά δεν μιλώ γι'αυτό.... μιλώ για τα χαρακτηριστικά που ο καθένας μας έχει σαν κτήμα του και αν σε αυτά οι αναλογίες ήταν λίγο παραπάνω σε όσα ανέφερα. 

Ρυθμός ασταθής λοιπόν, ακόμα και για να παρακολουθήσω την ίδια μου την συνοχή σκέψεων. Σταματώ την πολυλογία και την ανακάλυψη της ουσίας των λέξεων και επιστρέφω σε αυτό που τόσο δεν επιθυμώ. 

Αυτό είναι "δειλότητα"

Ποιος δεν θέλει να είναι ευτυχισμένος…. Ποιος δεν επιδίωξε το χαμόγελο καρδιάς εκείνο που όταν χτυπά ο άλλος ανασαίνει…. Ποιος δεν επιδίωξε τα μάτια να λένε μόνο την αλήθεια. Βρέθηκα σε λήθη του στόματος, τα μάτια επιδιώκουν να ακουστούν. Ουδείς καθρέπτης για να βρουν το άλλο μισό . Δεν χάθηκα… η υπομονή.....χάθηκε…. δεν αντέχω τις σκέψεις…βασανίζομαι…. Ακουμπώ τις παλάμες των χεριών μου την μια δίπλα στην άλλη έτσι που να αντικρίζονται …και προσεύχομαι… προσεύχομαι να δω την αλήθεια… και ας μην είναι το άλλο μισό… είναι που έχω ήδη την εικόνα του ολόκληρου ….προσεύχομαι έτσι που να νιώσω ο τελευταίος των τελευταίων …προσεύχομαι για να μην πληγώνω…. Προσεύχομαι για να μην υπερηφανεύομαι… και όμως άνθρωπος είμαι…. Ο λανθάνων σε βοήθεια προσφεύγει. Σε κλάματα θέλω να προσφύγω…. «Εγω είμι η οδός η αλήθεια και το φως»….. γνωρίζω…δύσκολο να σε αντικρύσω…..δεν θέλω να σε προσπεράσω….θέλω να γεμίσεις την καρδιά μου… θέλω να μην υπάρχει κανείς άλλος εκτός από σένα….θέλω να προσεύχομαι για να είσαι κοντά μου πάντα….

Είναι τραχύς ο δρόμος της ζωής… μονάχη δεν επιβιώνω….χάνομαι στην σιωπή σου…. Και στρέφομαι σε κλάματα… όπως το μικρό παιδί που πονάει…..Πόσο λάθος… μα πόσο λάθος….Είμαι αδύναμος…. Δώσε μου πνοή….χάνομαι στην υπερηφάνεια και τον εγωισμό μου… χάνομαι ξανά στην σιωπή σου….μου φτάνει να σ’αγαπώ….. ;  Βοηθησέ με...

Κατοικώ σε σώμα κοινής λογικής, παραδίνομαι στην λύπη που με παρασέρνει και βαριανασαίνω. Είναι που περιμένω την χαρμολύπη να έρθει να με ψάξει για να βρω πάλι τον ίσιο δρόμο. Έβρω, Έβρεις, 'Εβρει... Ποιος θα βρεί ποιόν και πόσο θα αντέξει. Αισθάνομαι και πάλι εκείνο το κενό που με βασάνιζε επί χρόνια. Λογικό. Επιδίωξη πραγμάτων ίσων αντίστοιχα αποτελέσματα, πρώτου αρνητικού βαθμού ανυψωμένο είς την θετική δύναμη. Συνδυασμός που σε χαώνει. Και βρίσκομαι να κάνω τι σε τούτο το γραφείο. Να υπαινίσσομαι πως μπορώ να συγκεντρωθώ δήθεν, για να μπορέσω να πάρω στο τέλος του μήνα τα αυτοματοποιημένα χρήματα, που κανείς δεν σε ελέγχει σε τούτη τη φάση της ζωής σου αν δούλεψες σωστά. Προσπάθεια συγκέντρωσης εν μέσω πλήρες κενού. 

Αποφασίζω να μην ενοχλήσω κανένα. Ούτε και θέλω να με ενοχλούν. Δεν είναι που με έπιασαν τα εσωστρεφή μου είναι που ξαφνική αποφασίζω να μείνω στην λύπη. Όχι, δεν διστάζω να πω, πως δεν είναι αυτό που ψάχνω, εντούτοις δεν έχω άλλη επιλογή. Ίσως η εναλλακτική θα ήταν να προσποιούμαι κοινωνικότητα, αλλά την βαρέθηκα. Ίσως γι'αυτό δεν με κρατάει η ξενιτιά γιατί θέλοντας και μη αισθάνεσαι και μερικές φορές γιατί όχι να είσαι μόνος. Δεν με γεμίζει εκεί που είμαι.....δεν ξέρω τι κάνω...όλα προς ώρας...

Αγριεμένη κοιτώ τον ήλιο κατάματα. Θαρρείς γιατί ξεθωριάζουν από τον ξύπνιο μου εικόνες. Παρελθόν. Τραβώ ίσια το δρόμο και γυρισμό δεν έχω. Έτσι πρέπει. Έτσι μου πρέπει. Έπειτα κοιτάζω θαρραλέα το ηλιοβασίλεμα και γαληνεύω. Ηρεμία. Κουδούνια από τα ζώα ακούγονται λες και νεράιδες στο πέρασμά τους ακουμπούν τις μικρές καμπανούλες. Δεν ψάχνω να βρω κάτι παρά μόνο την ηρεμία που μου ανήκει. Παίρνω θάρρος από την γάτα που με μεγαλεπήβολα σχέδια προσπαθεί να πλανέψει ένα πουλί στο δέντρο. Πώς να την θεωρήσω? Κουτή ή τολμηρή? Υπάρχει πάντα αυτό το κενό…. Το κάπως διαφορετικό…. Δεν με τρομάζει θαρρώ πως ίσα που με στεναχωρεί αρκετά. Όχι δεν θα πω πως κουράστηκα να κυνηγώ το πλήρες. Ξέρω που βρίσκεται είναι μόνο που με παίρνει χρόνια και σκέψεις για να το χωνέψω να πω πως, το πρώτο βήμα το έκανα. Θυμάμαι έκτοτε να κυνηγώ το χρόνο και να εμμένω με τον τόπο, θυμάμαι να κυνηγιέμαι άλλοτε από ανούσιες σκέψεις και άλλοτε από βαθιές μελαγχολικές θυμίσεις που εμφανίστηκαν σαν να ήταν πρώτη φορά που τις έβλεπα.

Κάπου λοιπόν σε κάποια χώρα υπάρχει ένας παράδεισος.